Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Δεκέμβριος, 2010

Η προφητεία του Μότσαρτ

Εικόνα
Η τσιγγάνικη ορχήστρα έπαιζε συνεχώς τον ίδιο σκοπό. Στους ήχους της, η μοναδικά ωραία στροβιλιζόταν σ’ έναν δαιμονικό χορό, αναδίνοντας γύρω της την ευωδία του ρόδου. Η ομορφιά της, αποτυπωμένη κοντά στα άλλα και σ’ ένα πορτρέτο Φαγιούμ, μάγευε όλους τους αρσενικούς της γηραιάς ηπείρου. Ποια ήταν η εκλεκτή που ταξίδευε από τόπο σε τόπο μες στις δεκαετίες και τους αιώνες, αλώβητη από τον χρόνο; Τι τη συνέδεε με την προφητεία που κρυβόταν στην όπερα Μαγικός Αυλός, ένα από τα τελευταία έργα του Μότσαρτ; Mία σαγηνευτική διείσδυση σε αιώνιους μύθους και δοξασίες, που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη ως την τελευταία σελίδα.

Νύχτες κωμωδίας απ΄ το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης

Οι «Νύχτες κωμωδίας» του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Κοζάνης ξανάρχονται μαζί με τα χιόνια…
Μόνο που αυτές υπόσχονται να είναι ζεστές, γεμάτες γέλιο και τραγούδι.
Στα μπαρ, με πρώτο το Gallery της Κοζάνης (Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου, εκεί γύρω στις 10 το βράδυ…) θα ηχήσει το πιάνο του Νίκου Παυλίδη για να εμφανιστούν οι Γιώργος Κοντορίκος, Τάκης Συνδουκάς, Δώρα Σιαλβέρα και Αναστασία Δαδαμόγια, να ερμηνεύσουν και να τραγουδήσουν (σ. σ. τραγούδια αμφιβόλου ποιότητας καθώς δεν έβαλαν στο πρόγραμμα ούτε ένα Νταλάρα…). Το αν οι ηθοποιοί θα είναι όλοι… συνεπείς και θα δώσουν το παρόν στην παράσταση δεν παίρνουμε και όρκο. Πάντως ειδοποιήθηκαν και είπαν πως θα έρθουν. Εσείς πάντως φροντίστε να είστε εκεί.
Τα κείμενα που θα παίξουν, όσο τέλος πάντων θα τα θυμούνται και δεν θα πουν ό,τι να ΄ναι και ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι, είναι τα εξής: «Ο υποψήφιος», «Ο καληνυχτάκιας», «Ο παντρεμένος» και «Η ξεματιάστρα» του Μιχάλη Πιτένη, «Η Δημητρούλα» και «Το gallop» της Άννας Παναγιωτοπούλου, «Η σωφερίν…

Πόσο μας προβληματίζει η εικόνα αυτή;

Του Μιχάλη ΠιτένηΘα πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Η χθεσινή μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση ενάντια στην πολιτική της Κυβέρνησης, θα περάσει στους πολλούς, μέσω των μέσων ενημέρωσης, με αυτή την εικόνα. Την εικόνα ενός αιμόφυρτου πρώην Υπουργού και σημερινού βουλευτή.
Φυσικά θα συνοδεύεται από ανάλογα επικριτικά σχόλια για την ενέργεια κάποιων, λίγων, που τη δημιούργησαν. Τους φυσικούς αυτουργούς. Υπάρχουν όμως και ηθικοί αυτουργοί;
Χρόνια τώρα, τα μέσα ενημέρωσης επενδύουν σ΄ αυτό που πουλάει. Πλασάρουν το κουτσομπολιό ως είδηση, τον αφορισμό, το μηδενισμό και την ισοπέδωση ως εμπεριστατωμένη άποψη. Δικαιώνουν όποιον φωνάζει περισσότερο ή απειλεί αντί να επιχειρηματολογεί. Χορεύουν γύρω από έναν κύκλο αίματος, αλαλάζοντας κάθε φορά που η ακτίνα του διευρύνεται.
«Ο κόσμος των επικοινωνιών είναι γεμάτος από κανίβαλους…» σημείωνε σε μια ομιλία του ο ιταλός διανοούμενος Umberto Eco το 1967 και αν και έχουν περάσει 43 (!) χρόνια ο λόγος του παραμένει τραγικά επίκαιρος.
«Κανίβαλους» που αξιοποιώ…

Η πρόταση που δεν ακούσαμε.

Του Μιχάλη Πιτένη
Το καταλάβαμε πλέον πολύ καλά. Το εμπεδώσαμε. Για να σωθεί το ελληνικό κράτος θα πρέπει να θυσιαστεί ένας αριθμός των σημερινών πολιτών του. Ο ακριβής αριθμός αυτών των σύγχρονων Ιφιγένειων, χάρη στη θυσία των οποίων θα φυσήξει ούριος άνεμος που θα ξαναφουσκώσει τα πανιά της ελληνικής οικονομίας, δεν έχει προσδιοριστεί ακόμα. Όπως δεν υπάρχει και πρόβλεψη των μετεωρολόγων- οικονομολόγων για το πότε περιμένουμε να ξεκινήσει ο άνεμος αυτός. Εικάζουμε όμως βάσιμα πως η ένταση του θα είναι ευθέως ανάλογη του αριθμού των θυσιασθέντων. Όσο περισσότεροι, τόσο δυνατότερος ο άνεμος.Στην παραπάνω διαπίστωση οδηγηθήκαμε διαβάζοντας σχεδόν καθημερινά (σ. σ. λόγω επαγγελματικής… διαστροφής βεβαίως και όχι επειδή αναζητούμε την προσωπική ευχαρίστηση) τα διάφορα άρθρα, κυρίως, περιώνυμων δημοσιογράφων- αρθρογράφων που φέρουν και την ετικέτα του εμβριθούς γνώστη της ελληνικής ιστορίας αλλά και του σχολιαστή της σημερινής πραγματικότητας.Τι προτείνουν οι αρθρογράφοι; Τα γνωστά… Λιγότε…

Άνευ λόγου...Μικροί άνθρωποι…

Του Μιχάλη ΠιτένηΗ φράση «καζάνι που βράζει η ελληνική κοινωνία» είναι πλέον απ΄ αυτές που συναντά κανείς πάρα πολλές φορές σε τίτλους μέσων μαζικής ενημέρωσης, στην προσπάθεια τους να καταγράψουν αυτό που συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας και στην κοινωνία της.Με τη συζήτηση να περιστρέφεται διαρκώς γύρω από «νέα μέτρα», «περικοπές εισοδημάτων», «απολύσεις» κ.α.είναι λογικό και επόμενο η θερμοκρασία στο καζάνι να ανεβαίνει συνεχώς, καθώς η Κυβέρνηση φροντίζει να ρίχνει, σχεδόν κάθε μέρα, και ένα καινούργιο ξύλο στη φωτιά που καίει από κάτω.Ποιο είναι όμως εκείνο το κομμάτι της κοινωνίας που φαίνεται να βρίσκεται στο πάνω μέρος του καζανιού και απειλεί, από ώρα σε ώρα, να τινάξει το καπάκι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται;Αν προσπαθήσουμε να προσδιορίσουμε αυτό το κομμάτι αντλώντας στοιχεία απ΄ την καθημερινή ειδησεογραφία (έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου) καθώς και από την ανεξέλεγκτη δημοσίευση στο διαδίκτυο των πάσης φύσεως απόψεων, θα οδηγηθούμε στο συμπέρασμα πως, μάλλον, πρόκειται για το κο…

Η προφητεία του Μότσαρτ

Εικόνα
Κυκλοφορεί σύντομα στα βιβλιοπωλεία

Μιχάλης Πιτένης: Οι κόρες της Αφροδίτης

Εικόνα
"Οι κόρες της Αφροδίτης" (εκδόσεις 'Μεταίχμιο') του Μιχάλη Πιτένη, είναι ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης, το οποίο διαδραματίζεται σε κάποια επαρχιακή, ελληνική πόλη της δεκαετίας του '60.Βασικός ήρωας είναι ένα παιδί που μπαίνει στην εφηβεία κι ανδρώνεται μέσα από την επαφή του με ένα οίκο ανοχής και τον έρωτα-φιλία που αναπτύσσει για μια από τις κοπέλες. Παρά την τριτοπρόσωπη αφήγηση, βλέπουμε καθ' όλη τη διάρκεια του έργου όλα τα συμβάντα και το σκηνικό της ιστορίας να ξεδιπλώνονται μέσα από τα μάτια του. Κι είναι αυτή η επιλογή του συγγραφέα που λύνει μεγάλο μέρος των προβλημάτων που του θέτει το υλικό του. Η νοσταλγική διάθεση για εκείνη την εποχή φιλτράρεται μέσα από την αθωότητα του εφήβου, η κλειστή, συντηρητική κι αστυνομοκρατούμενη κοινωνία, ο αυταρχικός γυμνασιάρχης, το άγρυπνο βλέμμα των γειτόνων, είναι τα πρώτα του εμπόδια κατά την είσοδό του στον κόσμο των μεγάλων. Το βλέμμα του παιδιού, τα συναισθήματα κι οι αντιδράσεις του, γίνονται η μη ηθική, μη…

Οι κόρες της Αφροδίτης

Εικόνα
Δεκαετία του '60. Σε κάποια πόλη της επαρχίας. Ένας έφηβος νιώθει τα πρώτα σκιρτήματα του νου και της καρδιάς. Γύρω του το ζοφερό κλίμα μιας αστυνομοκρατούμενης κλειστής κοινωνίας και το ασφυκτικό περιβάλλον ενός μικροαστικού συντηρητισμού. Από τις πολιτικές εξελίξεις στην Αθήνα εδώ φτάνει μόνο ο απόηχός τους.
Μέσα σ' αυτή την πνιγηρή ατμόσφαιρα ο νεαρός πρωταγωνιστής βρίσκει μια νησίδα ελευθερίας: το Σπίτι του Έρωτα, που οι νεαρές και όμορφες ένοικοί του θα σημασιοδοτήσουν με νέο τρόπο τη ζωή του. Κι ανάμεσά τους, ξεχωριστή και απαστράπτουσα, η γυναίκα που, για χρόνια πολλά, θα στοιχειώνει τα όνειρά του.
Στα πόδια της, ύστατος φόρος τιμής, αυτό το βιβλίο.

Τα υγρά ίχνη της μνήμης

Εικόνα
Το παρελθόν με το παρόν αναμιγνύονται στο πολυπρόσωπο μυθιστόρημα «Τα υγρά ίχνη της μνήμης».
Ιστορίες της κατοχής και των μετέπειτα δύσκολων χρόνων, ο διωγμός των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, ξανάρχονται στη επιφάνεια καθώς οι πρωταγωνιστές τους καλούνται στα μέσα της δεκαετίας του ΄80 να αντιμετωπίσουν το παρελθόν τους και να λογοδοτήσουν.

Και μέσα σ΄ όλα αυτά ένας μεγάλος αλλά αδόκιμος έρωτας δύο ανθρώπων που προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στο χρέος και την προσωπική επιθυμία.

Ένα μυθιστόρημα που κυλάει με τους ρυθμούς μιας κινηματογραφικής ταινίας και δημιουργεί ζωντανές και έντονες εικόνες.

Μην ενοχλείτε τον Πρίγκηπα

Εικόνα
Η περιπλάνηση, μέσα από τα διηγήματα της συλλογής «Μην ενοχλείτε τον Πρίγκιπα», ξεκινάει απʼ τα παγκάκια ενός πάρκου κι αφού περάσει μέσα από τα ανεκπλήρωτα πάθη και τις φαντασιώσεις ανθρώπων που συγκρούονται καθημερινά με τις ίδιες τις επιθυμίες τους, καταλήγει στο μέτρο της αξιοπρέπειας που ο καθένας έχει ορίσει για τον εαυτό του, προκειμένου να ζήσει τις μικρές ή τις μεγάλες του στιγμές.
Μια περιπλάνηση μέσα απ΄ τους δρόμους μιας σύγχρονης πόλης που θα μπορούσε να είναι ένα από τα μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδας ή μια μικρότερη αλλά δυναμική πόλη σαν τη γενέτειρα του συγγραφέα την Κοζάνη. 

Τα κουβάρια της σιωπής

Εικόνα
Ένα αδιόρατο νήμα ενώνει ανθρώπους και ιστορίες στα διηγήματα που φιλοξενούνται και συνυπάρχουν υπό τον τίτλο "Τα κουβάρια της σιωπής". Άνθρωποι που ζουν μόνοι, από επιλογή, ή λόγω συνθηκών, διεκδικούν το δικό τους ρόλο μέσα σε μια κοινωνία που δείχνει να αγνοεί την ύπαρξη τους.