Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2016

Μετά την Αντζελίνα ακολουθεί ο Μπραντ Πιτ στο ρόλο του Αχιλλέα και λύνει το προσφυγικό;

Εικόνα
Διαβάζοντας πως η χθεσινή συνάντηση του κ. Αλέξη Τσίπρα με την κ. Αντζελίνα Τζολί διήρκησε μιάμιση ώρα, ομολογώ πως μου φάνηκε λίγο καθώς αν ήμουν στη θέση του θα έκανα ό,τι μπορούσα για να κρατήσει μιάμιση μέρα, μιάμιση βδομάδα, ίσως και ενάμιση χρόνο, παρότι θα αντιμετώπιζα τον κίνδυνο να εμφανιστεί από στιγμή σε στιγμή ως άλλος Αχιλλέας ο σύζυγος της, ο ερίτιμος και εξίσου διάσημος κ. Μπραντ Πιτ και γω τοξοβόλος Πάρις δεν είμαι... Είμαι βέβαια ένας κοινός θνητός που οι αποφάσεις μου επηρεάζουν μόνο την οικογένεια μου, σε αντίθεση με τον κ. Τσίπρα που είναι ο Πρωθυπουργός μιας χώρας που τυχαίνει να αντιμετωπίζει μια βαθύτατη, πολύπλευρη και πολυεπίπεδη κρίση. Οπότε τι λόγο είχε να ξοδέψει τόσο χρόνο με μια διάσημη ηθοποιό, η οποία ναι μεν έχει αποδείξει ποικιλοτρόπως τη φιλανθρωπία της και μπράβο της (είναι Πρέσβειρα καλής θέλησης του ΟΗΕ για το προσφυγικό και έχει υιοθετήσει ορισμένα ορφανά παιδιά γλιτώνοντας τα απ΄ την εξαθλίωση και ίσως και το θάνατο), αλλά στην προκειμένη περί…

Καθαρή Δευτέρα

Εικόνα
Το σουρούπωμα της Καθαρής Δευτέρας σέρνει μαζί του και μια μελαγχολία, σαν τις σερπαντίνες που φιδοσέρνονται στους έρημους δρόμους, έχοντας πάρει στο κατόπι το βοριαδάκι που φυσά.
Η ανάμνηση μιας αποκριάς που ανήκει πια στην προηγούμενη μέρα, κρεμασμένη απ΄ το σχοινί της μπουγάδας, ρούχο που στεγνώνει μ΄ έναν κυματισμό που σβήνει.
“Και του χρόνου”. Ευχή μακρινή ή κοντινή, ανάλογη με το τι γεννά τη μελαγχολία…
Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι του Αλέξανδρου Βρεττάκου.

Μια προκυμαία στο νερό.

Εικόνα
Φεύγεις. Τα μαλλιά σου χορεύουν στους ώμους σου. Μόνο με τα δάχτυλα των ποδιών αγγίζεις το έδαφος. Ισορροπείς κινούμενη. Ακινητώ πασχίζοντας να ισορροπήσω. Γαληνεύω με την εικόνα σου. Το καταφύγιο μου, ακόμα και όταν η απόσταση μεγαλώνει αποδυναμώνοντας τα χρώματα της, σβήνοντας τις γραμμές της. Αχνή, ποτέ ξεθωριασμένη. Μακρινή, ποτέ απούσα. Λυπάμαι. Για όσα δε χώρεσαν στον κοινό μας χρόνο. Οι σιωπές μας τον επιμήκυναν. Το βλέμμα σου μου 'δειξε τη φωτογραφία. Μια προκυμαία στο νερό. Τη νιώθω να δονείται απ' τα βήματα σου. Πού οδηγεί; Σε θάλασσα, σε λίμνη... Κάνεις όλη τη διαδρομή. Δεν αφήνεις αχνάρια. Μόνο το απαλό θρόϊσμα του φουστανιού σου. Θα 'ρθω. Δεν το λέω. Το 'χεις ακούσει αμέτρητες φορές. Το δεξί σου χέρι αιωρείται. Δεν προσκαλεί. Δείχνει. Το νερό κυματίζει ελαφριά. Ανεπαίσθητο ρίγος.
Τρέμω τυλιγμένος σε βαρύ παλτό. Τρέμω το τρίξιμο των σανίδων στο πρώτο βήμα. Οι μύτες των ποδιών μου κολλούν στην προκυμαία. Θα 'μαι εδώ. Για όταν θα 'ρθεις βρεγμέν…

Ο δικός μας Κώστας Κουτσομύτης- Ο λογοτέχνης της εικόνας.

Εικόνα
“Ένα καλό βιβλίο θα είναι πάντα ένα καλό βιβλίο, ακόμα και αν εγώ κάνω ένα κακό σήριαλ”. Ήταν μια απ΄ τις αγαπημένες φράσεις του Κώστα Κουτσομύτη, που δυστυχώς έφυγε σήμερα από κοντά μας, του σκηνοθέτη που κατάφερε όσο λίγοι όχι απλώς να αντλήσει αξία απ΄ τη λογοτεχνία μεταφέροντας έργα της στην τηλεόραση, αλλά και σε ορισμένες περιπτώσεις να προσθέσει αξία σε κάποια βιβλία δημιουργώντας σήριαλ που έμειναν στην ιστορία και θ΄ αποτελούν πάντα σημεία αναφοράς. Τον γνώρισα στην Κοζάνη στα γυρίσματα ενός σήριαλ, την οποία δεν επέλεξε τυχαία. “Ποτέ δεν ξεχνάς τον τόπο όπου μάτωσες τα γόνατα σου”, συνήθιζε να λέει, καθώς εδώ, στην πόλη μας, έζησε για κάποια χρόνια μέχρι την ηλικία των 18 ετών, διαμένοντας με την οικογένεια του στο διατηρητέο πανέμορφο σπίτι που φιλοξενεί το Φιλοπρόοδο Σύλλογο Κοζάνης. Όταν πήρε τη μεγάλη απόφαση να σπουδάσει σκηνοθέτης στη Βιέννη, όπως μας διηγούνταν, το ανακοίνωσε μεταξύ άλλων και στη γιαγιά του που έκπληκτη παρατήρησε: “Δηλαδή, θα γίνεις κοκοτάς;”, καθώς π…