(Η Γαλάτεια μπαίνει σ’ ένα χώρο όπου υπάρχουν
τραπεζάκια και καρέκλες, κρατώντας ένα βαλιτσάκι στο δεξί της χέρι. Δεν υπάρχει
ψυχή. Στα δεξιά κρεμασμένη μια παλιά ταμπέλα με τις ώρες αναχωρήσεων τρένων ή
λεωφορείων. Επιλέγει ένα τραπέζι και κάθεται. Στρέφεται προς το βάθος που
είναι σκοτεινό και φωνάζει)
-
Πιάσε ένα χαμομήλι… Α, κι ένα σφηνάκι κονιάκ. Απ’ το καλό…
(Βγάζει ένα πακέτο τσιγάρα απ’ την τσάντα της, το
ανοίγει και ετοιμάζεται να πιάσει ένα τσιγάρο. Το κλείνει και το πετά ξανά μέσα
μουρμουρίζοντας)
-
Με τέτοιο λαιμό και μου θες και τσιγάρο…
Βήχει.
-
Την άρπαξα κι άμα μέχρι το βράδυ κλείσει (πιάνει το λαιμό της) πάει το
μεροκάματο. Άσε που πρέπει να πλακωθώ πάλι στις κορτιζόνες και δεν τις αντέχω.
Την τελευταία φορά κόντεψα να ματώσω το δέρμα μου. Τέτοια φαγούρα… Κι από
κάψιμο να πεις… Ναι, αλλά σου λέει ο γιατρός, αυτό είναι κι άμα θες. Αλλιώς
μεροκάματο γιοκ. ¨Φουντώνω¨ γιατρέ του λέω. ¨Καίγομαι. Τι θες; Ν’ αρχίσω να
ξεβρακώνομαι πάνω στην πίστα;¨.
¨Άσχημα; Θα σε πνίξουν στα λουλούδια!¨
Χα,χα,χα… Καλός γιατρός. Κι ομορφόπαιδο. Μου ‘φτιαξε
το κέφι. Γιατί όσο να πεις, τον καλό το λόγο τον θέλουμε όλοι μας. Πιότερο
εμείς οι καλλιτέχνες. Καλός λόγος να ‘ναι κι ας είναι και παραμύθι. Σάμπως
είμαστε οι μόνοι; Οι παραπάνω, μη σου πω όλοι, με τα παραμύθια δεν τη βγάζουμε;
(σηκώνεται και πάει προς την ταμπέλα με τις ώρες
αναχωρήσεων. Προσπαθεί να τη διαβάσει)
Μπα. Χωρίς γυαλιά και με τέτοιο φως, δε βλέπω την
τύφλα μου. (κοιτάζει ολόγυρα) Ψυχή…
Ευτυχώς που βραδιάζει… Τη νύχτα είναι αλλιώς. Ή μπορεί
εγώ να τη βλέπω έτσι. Επειδή τη συνήθισα. Την αγάπησα…
(1ο τραγούδι)
Βραδιάζει κυρία Γαλάτεια. Όπως πάντα στην ώρα του.
Μόνο εσύ δεν ήσουνα στην ώρα σου… Μόνο εσύ…
(ξανακάθεται και σκουπίζει ένα δάκρυ) Να αυτά είναι
που δεν μ’ αρέσουν. Αλλά μου ‘ρχονται. Σάμπως και το θέλω; Της λέω της καρδιάς
μου να ηρεμήσει, μα αυτή εκεί. Το δικό της. γιατί αυτή τα κάνει όλα. Αυτή…
