Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Απρίλιος, 2016

Καλή Ανάσταση...

Εικόνα
Μεγάλη Πέμπτη απομεσήμερο. Έπεσα πάνω της. Αλλιώς, πώς να τη δω; Ίδια σκιά, γλιστρά εδώ και χρόνια στα ίδια πεζοδρόμια, στους ίδιους δρόμους. Στην ίδια κατεύθυνση. Στο νεκροταφείο. Σκιά που διαβαίνοντας την πύλη του θυμίζει κάτι από ανθρώπινο πλάσμα και όταν σέρνεται έξω απ΄ αυτή αχνό σημάδι από σύννεφο που αποσυντίθεται. Χτενισμένη, καλοντυμένη και μ΄ ένα χαμόγελο φορεμένο στα σβησμένα μάγουλα της. Απ΄ τα μάτια γνωρίζεται πια. Τα δάκρυα αλλοίωσαν πρόσωπο και σώμα, αλλά θαρρείς πως σεβάστηκαν το βλέμμα. Να ΄ναι έτσι ή μήπως φταίει η ανθοδέσμη που κρατά στα χέρια; Τη σηκώνει και μου τη δείχνει. Τα μάτια λάμπουν. “Την πάω στο Χρήστο”. Χρησιμοποιεί ενεστώτα για ό,τι εγώ υποχρεωτικά θα επέλεγα αόριστο.       “Καλή Ανάσταση”. Αγγίζει απαλά το αριστερό μου χέρι που αμήχανο με μισομαζεμένα τα δάχτυλα κρέμεται στο πλάι μου.
Φεύγει. Ίσα που προλαβαίνω να της φωνάξω και γω “Καλή Ανάσταση”. Δεν τα πάω ποτέ καλά με τις ευχές. Άλλες μου θυμίζουν υποχρέωση. Οι περισσότερες συνήθεια. Οι άνθρωποι που …

Ο μισητός Σάϋλοκ…

Εικόνα
Ανήμερα του θανάτου του μεγάλου άγγλου δραματουργού Ουίλλιαμ Σαίξπηρ(23 Απριλίου 1616), απ΄ τους αθάνατους χαρακτήρες που δημιούργησε, διαλέγω έναν απ΄ τους απεχθέστερους. Τον Εβραίο Σάϋλοκ, τον ανταγωνιστή του Αντόνιο, στο έργο «Ο έμπορος της Βενετίας». Τα λόγια του Σάϋλοκ, αυτός ο μικρός μονόλογος του, σε κάποιο σημείο του έργου, συγκλονιστικά. “Δεν έχει ο Εβραίος μάτια; Δεν έχει ο Εβραίος χέρια, όργανα, σώμα, αισθήσεις, πάθη, συναισθήματα; Μήπως δεν τρέφεται απ΄ τα ίδια φαγιά, δεν πληγώνεται απ΄ τα ίδια όπλα, δεν πεθαίνει απ΄ τις ίδιες αρρώστιες, δεν γιατρεύεται με τα ίδια φάρμακα, δεν κρυώνει το χειμώνα και ζεσταίνεται το καλοκαίρι, ακριβώς όπως κι ο Χριστιανός; Αν μας τρυπήσετε, δεν ματώνουμε; Αν μας γαργαλίσετε, δεν γελάμε; Αν μας φαρμακώσετε, δεν πεθαίνουμε; Αν μας αδικήσετε, δεν θα εκδικηθούμε; Αν σας μοιάζουμε σ΄ όλα τ΄ άλλα, θα σας μοιάζουμε και σ΄ αυτό! Αν ένας Εβραίος αδικήσει Χριστιανό, πώς δείχνει αυτός την ταπεινοφροσύνη του; Μ΄ εκδίκηση! Αν Χριστιανός Εβραίο αδικήσει, …

Σούλα Παλέντζα: Η φωτογράφος της αθέατης καθημερινότητας.

Εικόνα
Στα μικρά, τα καθημερινά, υπάρχει πολλές φορές αξία. Σε ό,τι προσπερνάμε. Άλλοτε λόγω συνήθειας. Φορές εξ αιτίας απερισκεψίας. Ευτυχώς που υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι που λειτουργούν ως τη στερνή μας γνώση που δεν είχαμε πρώτα και προνοούν να μαζέψουν τις στιγμές που αφήνουμε να χαθούν, για να μας τις προσφέρουν έπειτα, σε μέλλοντα και ανύποπτο χρόνο, σαν κάτι πολύτιμο, ξεχωριστό, που συνειδητοποιούμε πως πάντα το αγαπούσαμε αλλά μάθαμε εκ των υστέρων να εκτιμάμε. Άνθρωποι- συλλέκτες της αθέατης καθημερινότητας μας, θεματοφύλακες μιας μνήμης που υπάρχει αλλά βρίσκει το χώρο στο άλμπουμ των αναμνήσεων του καθενός μας, επειδή αυτοί φρόντισαν να την τοποθετήσουν εκεί.
Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι και η Σούλα Παλέντζα, ερασιτέχνης φωτογράφος κατά δήλωση της, με τη συνέπεια, όμως, και την εντιμότητα ενός καλού επαγγελματία που δεν απαθανατίζει με το φακό της απλώς τα βήματα της συλλογικής μας διαδρομής, μα αποθησαυρίζει τις ψηφίδες της εξέλιξης μας, μέσα στο πραγματικό τοπίο που κινούμαστε. …

Δεν αρκεί να δηλώνεις άνθρωπος του πολιτισμού.

Η εκλογή εκπροσώπων του πολιτισμού στο ελληνικό κοινοβούλιο δεν είναι σύμπτωμα μόνο των τελευταίων καιρών. Η αύξηση του αριθμού τους οφείλεται κατά μείζονα λόγο στο γεγονός πως πολλοί απ΄ αυτούς κυκλοφορούν καθημερινά ανάμεσα μας ελέω τηλεόρασης και είναι οι "εύκολοι ψήφοι" που κάθε κόμμα θα ΄θελε να δει στη δεξαμενή του. Συγγραφείς, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, κατά κύριο λόγο, πέρασαν και θα περάσουν το κατώφλι της Βουλής, και ενίοτε και κάποιου υπουργικού γραφείου, με το βασικό ερώτημα να είναι ένα. Χάρη σ΄ αυτούς η πολιτική συναντιέται πραγματικά με τον πολιτισμό; Αν κρίνουμε απ΄ τα έργα και τις ημέρες αρκετών, με πλείστα όσα παραδείγματα να μπορεί εύκολα να θυμηθεί ο καθένας μας, όχι. Οι ταμπέλες και οι ετικέτες δεν αρκούν. Ο πολιτισμός δε βρίσκεται στον τίτλο της όποιας εφημερίδας που την επομένη των εκλογών αραδιάζει έναν αριθμό ονομάτων που πέτυχαν να αποκτήσουν τη βουλευτική ιδιότητα, έχοντας στο πλάι μια άλλη που πιστοποιεί τη σχέση τους μ΄ αυτόν. Ο πολιτισμός είναι σ…

Το χαμόγελο της.

Εικόνα
Στη μνήμης της μάνας μας.  Σάββατο του Λαζάρου, 11 Απριλίου 2009. Η Στέλλα με το Γιάννη τρέχουν πρώτοι πίσω απ΄ το ασθενοφόρο. Ο μπαμπάς ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Αδύναμος ακόμα απ΄ την τελευταία δική του περιπέτεια. Ο ερχομός της θείας Φανής μ΄ απελευθερώνει και τους ακολουθώ μετά από λίγο. Η Λόλα στο τηλέφωνο περιμένει νεώτερα. Καταλαβαίνει πως είναι δυσάρεστα με το πρώτο κουδούνισμα. Να ήχησε διαφορετικά εκείνη την ώρα το τηλέφωνο; Δε θυμάμαι τι είπα. Όπως και τι μου είπε ο Γιάννης που μ΄ ενημέρωσε ένα λεπτό πριν. Για το μόνο που ΄μαι σίγουρος είναι για το ράγισμα της φωνής του. Κι η δική μου; Τι σημασία είχε; Μπροστά στα επείγοντα του Νοσοκομείου αγκαλιαστήκαμε με τη Στέλλα σφιχτά. Τόσο, όσο ποτέ άλλοτε. Σαν να προσπαθούσαμε να μεταδώσει ο ένας στον άλλο τη ζεστασιά της δικής της αγκαλιάς. Της αγκαλιάς που τόσες φορές μας χώρεσε κι ας μεγαλώναμε. Στο δρόμο της επιστροφής στο σπίτι σκεφτόμουν πως θα ΄πρεπε να μιλάμε πια για εκείνη σε παρελθόντα χρόνο. Η μαμά τότε. Η μαμά την άλλη φορά…