Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2017

Ο Κοζανίτης Γεώργιος Λασσάνης και ο Ν. Καζαντζάκης

Εικόνα
Συνδέεται ο Κοζανίτης λόγιος και πολιτικός Γεώργιος Λασσάνης με έναν εκ των μέγιστων των ελληνικών γραμμάτων, το Νίκο Καζαντζάκη; Συνδέεται καθώς ο λογοτέχνης κέρδισε ένα από τα βραβεία του Λασσάνειου Δραματικού Αγώνα που χρηματοδοτούνταν από το κληροδότημα του αγωνιστή του '21.
Ο Γεώργιος Λασσάνης (1793- 1870) ήταν λόγιος και πολιτικός από την Κοζάνη. Ανέπτυξε δραστηριότητα ως συγγραφέαςδραματουργός και δάσκαλος ενώ παράλληλα συμμετείχε στην επανάσταση του 1821. Ήταν συνεργάτης του Αλέξανδρου Υψηλάντη και βοήθησε στην προετοιμασία της ελληνικής επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους κατέλαβε διάφορα αξιώματα. O Λασσάνειος Δραματικός Αγώνας του Πανεπιστημίου Αθηνών θεσπίστηκε δέκα εννέα (19) χρόνια μετά το θάνατο του, το 1889, και διήρκησε μέχρι το 1910, με κάποια χρονικά κενά,  αξιοποιώντας το κληροδότημα του Γεωργίου Λασσάνη. Τα έπαθλα ήταν δύο, ένα για τη συγγραφή τραγωδίας και ένα κωμωδίας, η οποία θα απεικόνιζε τα νεοελληνικά ήθη σε…

Παραλογισμός...

Εικόνα
Την περίοδο του ψυχρού πολέμου η ανθρωπότητα ζούσε, ως ένα σημείο, με το φόβο μήπως το κουμπί με τα πυρηνικά όπλα (σε Δύση ή Ανατολή) βρεθεί σε ακατάλληλα χέρια.
Σήμερα και τριάντα χρόνια, περίπου, μετά, το φόβο ενσαρκώνει ένας στρουμπουλός δικτάτορας και μια μικρή χώρα, όπου οι κάτοικοι φυτοζωούν και ελέγχεται ακόμα και η παραμικρή κίνηση τους καθημερινά και επί 24ώρου βάσεως, την οποία οι διαφυγόντες περιγράφουν ως φυλακή ή ως ένα στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων. Παραλογισμός, ή απλώς αυτός είναι ο άνθρωπος ζει χωρίς αρετή; Ο μέγας Αριστοτέλης το εξήγησε άριστα στα Πολιτικά του λέγοντας:    "Διότι, όπως ο άνθρωπος, όταν πετύχει την πλήρη ηθικοπολιτική του ανάπτυξη, είναι το τελειότερο ζώο, έτσι είναι το χειρότερο απ' όλα, όταν ζει χωρίς νόμους και σύστημα απονομής δικαιοσύνης. Η χειρότερη μορφή αδικίας είναι βεβαίως εκείνη που διαθέτει όπλα. Και ο άνθρωπος γεννιέται έχοντας ως όπλα τις δυνατότητές του για διανοητικές και ηθικές αρετές. Αυτά όμως μπορεί να τα χρησιμοποιήσει κ…

“Η προφητεία του Μότσαρτ” και ο Πιέρ Ωγκύστ Ρενουάρ

Εικόνα
“ Η Gabrielle με την κοσμηματοθήκη”. Το αγαπημένο μοντέλο του Πιέρ Ωγκύστ Ρενουάρ σ’ έναν από τους πίνακες της σειράς που δημιούργησε με μοντέλο εκείνη. Το τριαντάφυλλο, στα μαλλιά ή στο χέρι, μπροστά σε αόριστο φόντο, πάντοτε παρόν ως το σύμβολο της νεότητας του μοντέλου. Η πρωταγωνίστρια της προφητείας του Μότσαρτ είναι η Gabrielle του Πιέρ Ωγκύστ Ρενουάρ. Η εκλεκτή που ταξίδευε από τόπο σε τόπο μες τις δεκαετίες και τους αιώνες, αλώβητη απ' το χρόνο. “…Αέρινη, σχεδόν άυλη, με το κορμί της να ακολουθεί τις νότες της μουσικής, λες και ήταν μια απ’ αυτές, έχοντας ξεπηδήσει κι αυτή απ’ το σαξόφωνο. Χέρια υψωμένα, καρποί λυγισμένοι και παλάμες να περιστρέφονται ακολουθώντας την τροχιά των λεπτών και μακριών δαχτύλων. Μαλλιά, μαύρος καταρράκτης που χυνόταν πάνω στο μοβ παλτό της και τα λεπτά μακριά της πόδια, το ένα καρφωμένο στη γη και το άλλο να περιστρέφεται γύρω του. Το ροζ μαντίλι ξέφυγε απ’ τον λαιμό της, παρασύρθηκε απ’ τον αέρα και ήρθε προς το μέρος του. Γλίστρησε μέσα απ’ τη…

Η Κούβα της ψυχής τους

Εικόνα
Για το μυθιστόρημα του Oscar Hijuelos Το κορίτσι απ’ την Αβάνα (μτφρ. Βασίλης Χατζηδημητράκης, εκδ. Κέδρος). Σούρουπο στην Αβάνα. Η νεαρή γυναίκα ξεχύνεται σ’ έναν απ’ τους δρόμους της αγοράς της πόλης με το φόρεμα ξεσκισμένο και τον αγαπητικό της έξαλλο να την καταδιώκει βρίζοντας και χειρονομώντας. Ο νεαρός μουσικός, μάρτυρας της σκηνής, δεν εκπλήσσεται απ’ το γεγονός, συνηθισμένο και επαναλαμβανόμενο στην κοινωνία της Κούβας της δεκαετίας του ’50. Εντυπωσιάζεται απ’ το κάλλος της νεαρής Κουβάνας. Πρώτη και μοναδική του σκέψη να βγάλει την τρομπέτα του και να παρέμβει μουσικά, σώζοντας την απ’ το διώκτη της που δείχνει να ξεθυμαίνει στο άκουσμα της μελωδίας. Είναι η σκηνή που ο Νέστορ Καστίγιο, συνιδρυτής της μπάντας Mambo Kings, συναντά τη Μαρία, τη μούσα που θα του εμπνεύσει τη σύνθεση του τραγουδιού «La bella Maria de mi alma» (Όμορφη Μαρία της ψυχής μου). Του τραγουδιού που έμελλε μερικά χρόνια αργότερα να καταξιώσει τον ίδιο και τους Mambo Kings στο χώρο της μουσικής στις Η.Π.Α.…

Της πατρίδος η σημαία...

Η πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή για την παιδεία επικεντρώθηκε, ως είθισται, στους τύπους και άφησε απ' έξω την ουσία. Αντί να γίνει σημαία όλων το πώς θα πετύχουμε την πραγματική εκπαίδευση και μύηση των παιδιών στη γνώση, προσθέσαμε ένα ακόμα πεδίο αντιπαράθεσης στον αέναο διχασμό που μας χαρακτηρίζει, στο οποίο πρωταγωνιστούν οι "μετριολάτρες" και οι "μετριομάχοι".
Πάντα βρίσκουμε ένα ποτάμι για να μοιραστούμε στις όχθες του, ακόμα και αν δεν κυλά σταγόνα σ' αυτό.

Καθημερινοί άνθρωποι, ασυνήθιστα προβλήματα.

Εικόνα
Για το μυθιστόρημα της Σύνθια Ντ’ Άπριξ Σουήνι Η φωλιά (μετάφραση. Πόλυ Μοσχοπούλου, εκδόσεις Ωκεανός)
 Τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στο μυθιστόρημα Η φωλιά της Αμερικανίδας Σύνθια Ντ’ Άπριξ Σουήνι ζουν και δρουν στη σημερινή Νέα Υόρκη. Θα μπορούσε όμως να τα εντοπίσει και να τα αναγνωρίσει κανείς σε οποιαδήποτε άλλη σύγχρονη ανεπτυγμένη κοινωνία. Δεν έχουν κάτι ξεχωριστό και κανένα απ’ αυτά δεν διαθέτει στοιχεία που θα του επέτρεπαν να διεκδικήσει μια θέση στο παγκόσμιο στερέωμα των ηρώων που ξεπηδούν από τις λογοτεχνικές σελίδες και γίνονται σημεία αναφοράς. Είναι οι συνηθισμένοι, αθέατοι χαρακτήρες της καθημερινότητας, που οι ζωές τους, πέρα από κάποιες μικρές αναταράξεις, ακολουθούν μια σταθερή προδιαγεγραμμένη πορεία.

Το ενδιαφέρον των χαρακτήρων, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι μέλη της οικογένειας των Πλαμπ, οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο τους χειρίζεται η συγγραφέας. Με μια χαμηλότονη αλλά μεστή αφήγηση φωτίζει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, χωρίς να υπερτονίζει ή …

Για την Ελευθερία Βιδάκη

Εικόνα
                                                    Σημειώσεις επί προσωπικού
Έβρεχε ασταμάτητα. Αυτή την παγωμένη βροχή του Δεκέμβρη. Μισοβρεγμένος και ολοκληρωτικά παγωμένος χώθηκα σε μια απ’ τις τελευταίες θέσεις της Αίθουσας Τέχνης του Πνευματικού Κέντρου όπου οι ηθοποιοί του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης πρόβαραν τα δύο μονόπρακτα που θα έκαναν πρεμιέρα στις 15 του Γενάρη του 1999. Δύο κωμωδίες. Η μία γραμμένη από μένα. “Η νόσος των παντρεμένων γυναικών”. Η άλλη του Γ. Παφίλη, “Μαξιλαράκια από φελιζόλ”. Κι οι δύο μαζί σε μια παράταση υπό το γενικό τίτλο “Άνω κάτω”. Δεν το πολυσυνηθίζω να πηγαίνω στις πρόβες των θεατρικών μου έργων. Αναγνωρίζω στο σκηνοθέτη, τους ηθοποιούς και τους άλλους συντελεστές το δικαίωμα να δουν το κείμενο με τα δικά τους μάτια. Το ρόλο σαν ένα ρούχο που για να ταιριάξει πάνω τους πρέπει να το πειράξουν λίγο. Δεν μου βγήκε πάντα σε καλό. Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως το σκηνικό ζωντάνεμα του κειμένου το φώτισε καλύτερα και για μένα. Αποκάλυψε πτυχές του που δεν τις…

Ο Κ. Μουρσελάς και ο παραλληλισμός του για τους συγγραφείς…

Εικόνα
Σημειώσεις επί προσωπικού.
Συνάντησα τονΚώστα Μουρσελάμία και μοναδική φορά στην Κοζάνη πριν χρόνια. Δε θυμάμαι ποιος λόγος τον έφερε στα μέρη μας, όπως και τις λεπτομέρειες της συνέντευξης που δέχτηκε να μου παραχωρήσει (σ.σ. η ασυγχώρητη αμέλεια μου να ξεδιαλύνω και να οργανώσω κάποια φορά το προσωπικό μου αρχείο, μου κοστίζει και πάλι. Αδυνατώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου για ποια εφημερίδα ή περιοδικό ήταν η συνέντευξη που του πήρα).  Είμαι σίγουρος όμως πως ήταν μια χαλαρή κουβέντα, ενδιαφέρουσα απ’ την αρχή μέχρι το τέλος της. Απ’ όσα μου είπε, η φράση που μου έμεινε ήταν ο παραλληλισμός που έκανε ανάμεσα στο συγγραφέα και το… βρικόλακα. “Ο συγγραφέας είναι σαν το βρικόλακα. Ζει μέσα απ’  τις ζωές των άλλων…” ήταν τα λόγια του.
Ξαφνιάστηκα. Χαμογέλασα αμήχανα. Δεν το ‘χα σκεφτεί ποτέ έτσι. Έκτοτε θα μου ‘ρχόταν πολύ συχνά στο μυαλό αυτή του η φράση. Κάθε που πάσχιζα να κτίσω ένα διήγημα ή ένα μυθιστόρημα κι είχα ανάγκη κάποιων ηρώων. Μακάρι να ζούσαμε πολλές ζωές, μα ακόμα κι οι πολλ…

Ο καθένας ό,τι θέλει...

“Καμιά περιγραφή της φρίκης από την ποίηση ή το μυθιστόρημα, καμιά αναπαράσταση της απ’ τη ζωγραφική, το θέατρο, τον κινηματογράφο, καμιά τέλος πάντων καλλιτεχνική αποτύπωση της, όσο δυνατή και αν είναι, δεν φτάνει τα όσα φριχτά τρέφουμε και κρύβουμε μέσα μας. Αυτά που δεν τα κάνουμε όχι μόνο γιατί τα ελέγχουμε αλλά και γιατί κάποτε δεν το τολμούμε.” Τίτος Πατρίκιος (ένα από τα σημειώματα που συμπεριλαμβάνονται στο βιβλίο του ¨Ο πειρασμός της νοσταλγίας¨ εκδόσεις ΚΙΧΛΗ) Τα γεγονότα επαναφέρουν το δίλημμα: ελευθερία του λόγου ή ρητορική του μίσους; Οι εξελίξεις σε κάνουν ν’ αναρωτηθείς: πώς επιμερίζεται η ευθύνη ανάμεσα σε φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς; Οι πρώτοι βέβαια, εάν και εφόσον βρεθούν ενώπιον των ευθυνών των πράξεων τους, μπορούν να λάβουν τριήμερη διορία για ν’ απολογηθούν, σε αντίθεση με τους δεύτερους που έχουν απεριόριστο χρόνο για να βρουν δικαιολογίες και φυσικά για να το επαναλάβουν. “Διαφωνώ με ό,τι λες, αλλά θα υπερασπισθώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες.”
Η φρ…

Ένα βιβλίο για κάθε εποχή.

Εικόνα
¨Ο κήπος του χειμώνα¨ της KristinHannah
(εκδόσεις ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ)         “Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν η μια με την άλλη, η κάθε δυστυχισμένη είναι δυστυχισμένη κατά το δικό της τρόπο.” Όταν η αποστεωμένη και εξαντλημένη απ’ την πείνα και τις κακουχίες νεαρή ρωσίδα, που με δυσκολία στέκεται στα πόδια της, παίρνει στα χέρια της ένα αντίτυπο της πρώτης έκδοσης του βιβλίου του Λέων Τολστόι ΑΝΝΑ ΚΑΡΕΝΙΝΑ για να το κρύψει και να το προστατέψει μαζί με τους άλλους θησαυρούς της βιβλιοθήκης του Λένινγκραντ απ’ τους Ναζί που είναι προ των πυλών, δεν μπορεί να φανταστεί πως η φράση με την οποία ξεκινά αυτό το μεγαλειώδες έργο θα χαρακτηρίσει, όσο καμιά άλλη, τη μετέπειτα ζωή της. Μια ζωή που ενώ θα προχωρήσει και θα εξελιχθεί ομαλά σ’ ένα διαφορετικό, μακρινό, περιβάλλον, θα τη σκιάζουν πάντα τα τραγικά και ανομολόγητα γεγονότα της πρώτης νιότης. Χαίνουσες πληγές που δεν επουλώνονται ποτέ εξ αιτίας των απωλειών που τις χάραξαν. Η αμερικανίδα συγγραφέας KristinHannahμας συστήθηκε πριν λ…

"Κλαίνε οι μέλισσες;" Η αναμόχλευση της μνήμης στο νέο συγγραφικό έργο του Γιάννη Βούρου.

Εικόνα
Στις συνοικίες της Θεσσαλονίκης, της Αθήνας και κάθε πόλης του κόσμου όπου ρίζωσαν Κοζανίτες, παραμένουν ζωντανές οι μνήμες της Κοζάνης του χθες.             Όσοι μείναμε ή ξεμείναμε στην πόλη μεγαλώνοντας και αλλάζοντας μαζί της, για την εικόνα της καθημερινότητας της μιλάμε που ταυτίζεται με τη δική μας και σχηματοποιείται και χρωματίζεται ανάλογα με τις ανάγκες και τα πρέπει μας.             Κι έρχονται οι απόδημοι, οι φευγάτοι από καιρό, να μας υπενθυμίσουν με πολλούς τρόπους πως πίσω απ΄ τις σύγχρονες όψεις των κτιρίων και κάτω απ΄ τους φρεσκοστρωμένους δρόμους υπάρχουν ακόμα τα χνάρια μιας άλλης πόλης και μιας διαφορετικής κοινωνίας, όχι ξένης μα ξεχασμένης απ΄ το χρόνο που, αμείλικτος και πολυμήχανος ων, μας ξεγέλασε και μας συμπαρέσυρε σ΄ ένα αδιάκοπο κυνηγητό εφήμερων πλην όμως ατελείωτων υποχρεώσεων, ξεκόβοντας μας απ΄ όσα καλά και χρήσιμα θα έπρεπε να κρατήσουμε, όχι ως οφείλαμε, αλλά επειδή εμείς θα ωφελούμασταν.             Ο καθένας επιλέγει τον τρόπο του.…

Υποδεχόμαστε έναν άνθρωπο της τέχνης, το ζωγράφο και συγγραφέα Γιάννη Βούρο.

Εικόνα
Το απόγευμα της Τετάρτης 1η του Φλεβάρη, στις έξη και μισή, υποδεχόμαστε στην Κοζάνη έναν άνθρωπο της τέχνης, το ζωγράφο και συγγραφέα Γιάννη Βούρο για να μιλήσουμε για το τελευταίο του βιβλίο "Κλαίνε οι μέλισσες;"
Ποιος είναι όμως ο Γιάννης Βούρος;
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1953. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Πολεοδομία στο London School of Economics. Από το 1980 ασχολείται συστηματικά με τη ζωγραφική. Με την ιδιότητα του ζωγράφου έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε πολλές ομαδικές, ενώ έχει βραβευθεί στο διεθνή διαγωνισμό "Art and Poverty", Ankara, 2005. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί από το 1992 στην πνευματική επιθεώρηση Κοζάνης "Παρέμβαση", στο περιοδικό "Τζαζ & Jazz" και στο dreaming-in-the-mist.blogspot.com. Μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί τα έργα του:
(2016) Κλαίνε οι μέλισσες;, Ιανός (2013) Ταξιδιωτικός οδηγός, Ιανός (2011) Στο περιθώριο, Ιανός
Περισσότερες λεπτομέρειες για τα …