Δεν το περίμενα. Ή μάλλον δεν το φανταζόμουν. Να κερδίσω
τόσα πολλά απ’ το τελευταίο θεατρικό μου κείμενο, το λιμπρέτο του μιούζικαλ “Χριστούγεννα
ξανά”.
Το παρέδωσα 13 Αυγούστου. Μες το κατακαλόκαιρο. Ένα κείμενο
πενήντα σελίδων, που εμπεριείχε και τους στίχους των δέκα επτά (17) τραγουδιών.
Το άφησα στα χέρια του Παναγιώτη Δημόπουλου για να το ντύσει μουσικά. Αφοσιώθηκα
στην τελική διόρθωση του μυθιστορήματος μου “Μετέωρη γυναίκα” που θα κυκλοφορούσε
τέλη Οκτώβρη, αρχές Νοέμβρη.
Μίλησα λίγο, ελάχιστα, με τον σκηνοθέτη Ευθύμη Χρήστου
που ανέλαβε να το στήσει επί σκηνής. Συναίνεσα όταν μου είπαν πως έπρεπε να
κοπούν δύο τραγούδια και κάποιες φράσεις (ατάκες) των διαλόγων καθώς θα ξεπερνούσε
τις δύο ώρες και θα κούραζε.
Δεν είχα ιδέα ποιοι θα παίξουν τελικά, εκτός των δύο που
ζήτησα να συμπεριληφθούν οπωσδήποτε. Δημήτρης (Τάκης) Συνδουκάς και Γιώργος
Κοντορίκος δεν θα μπορούσαν να λείπουν. Φορτωμένοι κι οι δύο από άλλες παραστάσεις
ήταν ξεκάθαροι απέναντι μου. «Αφού μας το ζητάς, πώς να πούμε όχι;». Χάρηκα,
πάρα πολύ, που για μια ακόμα φορά στα είκοσι έξη χρόνια της συνεργασίας μας μοιραστήκαμε
κάτι που φάνηκε πως ο κόσμος το αγάπησε. Το στήριξε. Δεν είναι και λίγοι κοντά
1.200 θεατές σε τέσσερις (4) μόλις παραστάσεις!
Μάθαινα, μέσες άκρες, πώς εξελίσσονται τα πράγματα, αλλά
σε πρόβα πήγα στο τέλος. Μόλις μια βδομάδα πριν την πρεμιέρα.
Κάθισα δίπλα στο Γιώργο (Κοντορίκο). Η μουσική του
Παναγιώτη (Δημόπουλου) εξαίσια. Μέχρι κι οι στίχοι μου άρεσαν! «Εγώ τους έγραψα»,
ψιθύρισα με περηφάνια στο Γιώργο. Γέλασε.
