Οι άνθρωποι πίσω απ΄ την… ανάπτυξη.

       
              Η είδηση πως οι Βραζιλιάνοι βγήκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για την πολυδάπανη και πανάκριβη διοργάνωση της τελικής φάσης του παγκοσμίου κυπέλλου ποδοσφαίρου από τη χώρα τους, γκρέμισε έναν ακόμα σύγχρονο μύθο. Πως δεν υπάρχει τίποτα πιο πάνω γι΄ αυτούς απ΄ το ποδόσφαιρο. Τελικά υπάρχει και λέγεται επιβίωση.

            Δεν γκρεμίστηκε, όμως, μόνο αυτός ο μύθος, αλλά αποδείχτηκε επίσης, για μια ακόμα φορά, πως η ευημερία των αριθμών δεν συμβαδίζει απαραίτητα και με αυτή των ανθρώπων. Τα τελευταία χρόνια είχαμε ακούσει και διαβάσει πολλά για την ταχύτατα αναπτυσσόμενη Βραζιλία, την οποία κατέτασσαν μεταξύ των νέων μεγάλων οικονομικών δυνάμεων του πλανήτη. Μπορεί και να είναι έτσι, αλλά όσοι εξυμνούσαν και εκθείαζαν τους οικονομικούς δείκτες και τους αριθμούς δεν ασχολήθηκαν ποτέ με τους ανθρώπους που βρίσκονται πάντοτε πίσω απ΄ αυτούς. Η πρόσφατη αντίδραση των πολιτών της Βραζιλίας για μια σχεδόν μηδαμινή αύξηση στα εισιτήρια των μέσων μαζικής μεταφοράς (0,09 του ευρώ!) απέδειξε πως το ποτήρι της οργής και της αγανάκτησης όλων αυτών γέμιζε και απλώς περίμενε μια σταγόνα για να ξεχειλίσει.  Και δεν γέμιζε βέβαια λόγω της… ευημερίας που τους έφερε η ανάπτυξη, αλλά εξ αιτίας των υψηλότατων φόρων, των τραγικών δημόσιων υπηρεσιών και της αύξησης της εγκληματικότητας, που είναι και τα βασικότερα προβλήματα της χώρας, όπως γράφτηκε στο διεθνή τύπο. 

Πόσο απέχουμε από την κοινωνική έκρηξη;

            Στην οικονομική θεωρία υπάρχει μια παραδοχή, η οποία δεν αμφισβητείται ουσιαστικά από καμιά οικονομική σχολή του κόσμου. Η κοινωνική ειρήνη είναι σημαντικότατη για την οποιαδήποτε ανάπτυξη.

            Σήμερα στη χώρα μας φαίνεται πως υπάρχει κοινωνική ειρήνη, καθώς οι διάφορες αναταράξεις αποδεικνύονται πρόσκαιρες, μικρής διάρκειας και χαμηλής σχετικά έντασης. Τα γεγονότα που ακολούθησαν την αυταρχική κατάργηση της δημόσιας τηλεόρασης απέδειξαν πως η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών εκτός απ΄ το να κρατάει τις αποστάσεις της από τα διάφορα τεκταινόμενα του δημόσιου βίου, ακόμα και όταν αυτά επιφέρουν την άμεση απόλυση χιλιάδων εργαζομένων και καταργούν ένα σύνολο μέσων επικοινωνίας, ενημέρωσης και έκφρασης, φαίνεται να κρατάει και την ψυχραιμία της.

             Φαίνεται, αλλά δεν είναι και σίγουρο γιατί αυτή η γενικότερη βουβαμάρα που υπάρχει, ενόσω τα προβλήματα που συσσωρεύονται στις πλάτες των πολλών πληθαίνουν καθημερινά, δεν είναι φυσιολογική. Είναι, όμως, εξηγήσιμη και τελικά απολύτως λογική.

Κυβέρνηση… συνεδρίου!

           Αν το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν προγραμματισμένο γι΄ αυτό το Σαββατοκύριακο, αλλά για ένα Σαββατοκύριακο στο τέλος Ιουνίου του 2016, τότε απ΄ τον πρόσφατο ανασχηματισμό μπορεί να προέκυπτε μια άλλη, καλύτερη ίσως, κυβέρνηση, με πραγματικό ορίζοντα τετραετίας και ουσιαστικές δυνατότητες να την εξαντλήσει;

            Πρόκειται φυσικά για ερώτημα- υπόθεση εργασίας και η ζωή δεν προχωρά με υποθέσεις, αλλά με γεγονότα. Και το γεγονός είναι πως τελικά απ΄ τον πρόσφατο ανασχηματισμό μας προέκυψε μια κυβέρνηση… συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας. Μια κυβέρνηση όπου είναι εμφανής η προσπάθεια διατήρησης των εσωκομματικών ισορροπιών και ο εξευμενισμός προσώπων που ανήκουν ή εκφράζουν διάφορες ομάδες του κόμματος.

            Αν αυτό συνέβαινε το 2007, για παράδειγμα, το πιθανότερο είναι πως θα το σχολιάζαμε για λίγο αλλά τελικά θα το ξεπερνούσαμε στρέφοντας αλλού το ενδιαφέρον μας, όπως κάναμε επί χρόνια. Το ότι αυτό θα ήταν και μια απ΄ τις αιτίες που μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση, δεν το σκεφτήκαμε τότε, αλλά το συνειδητοποιούμε με τον πλέον τραγικό τρόπο σήμερα, την ώρα, δηλαδή, που καλούμαστε να πληρώσουμε το λογαριασμό για τα… σπασμένα. Διότι σε τι άλλο μπορεί να οδηγήσει η επιλογή προσώπων με βάση όχι τις πραγματικές τους ικανότητες αλλά αυτό που σημαίνουν για το κάθε κόμμα, αν όχι σε … σπασμένα; Ενίοτε βέβαια οδηγούν και σε συντρίμμια… Στα δικά μας συντρίμμια και της χώρας.

Περισσότερο κόμμα, λιγότερη πατρίδα…

            Η πρόσφατη πολιτική κρίση με αφορμή την παράλογη και αυταρχική απόφαση για το κλείσιμο της ΕΡΤ που λίγο έλειψε να έχει ως κατάληξη τις πρόωρες, και καταστροφικές για τη χώρα, εκλογές, μες το κατακαλόκαιρο, άφησε πίσω της και ένα αισιόδοξο μήνυμα. Ότι ίσως το πολιτικό μας σύστημα να πήρε το μάθημα του, το οποίο λέει πως ειδικά στην φάση που βρισκόμαστε, και στην οποία θα βρισκόμαστε μάλλον για αρκετά χρόνια ακόμα, οι συνεργασίες, οι ουσιαστικές και ειλικρινείς συμφωνίες που μπορούν να προκύψουν μέσα από έντιμους συμβιβασμούς, δεν είναι απλώς μια λύση, αλλά ο μοναδικός δρόμος. Ο δρόμος τον οποίο οφείλουν να βαδίσουν όχι μόνο τα κόμματα που κυβερνούν αλλά και όσα βρίσκονται στην αντιπολίτευση. Ή για να το θέσουμε διαφορετικά, σήμερα έχουμε πολύ μεγάλη ανάγκη από λιγότερο κόμμα και περισσότερη πατρίδα.

            Σε ό,τι αφορά τα κόμματα που κυβερνούν περιμέναμε πως θα έδειχναν ότι διάβασαν σωστά αυτό το μήνυμα από τη σύνθεση της  νέας κυβέρνησης. Με τη συμμετοχή σ΄ αυτή των ικανότερων εκ των στελεχών που διαθέτουν, όχι μόνο στα δύσκολα και τα κρίσιμα υπουργεία αλλά και σε όλα τα υπόλοιπα, καθώς οι καταστάσεις που βιώνουμε είναι τέτοιες που δεν επιτρέπουν ούτε καν ως σκέψη τη λογική τοποθετούμε κάποιους σε ορισμένα μικρότερης βαρύτητας υπουργεία για να μην διαταραχθούν οι εσωκομματικές ισορροπίες και για να «κλείσουν στόματα».

Απέτυχε η συστημική αριστερά;

             Όταν ο Φώτης Κουβέλης και η ομάδα του αποχωρούσαν απ΄ το ΣΥΡΙΖΑ για να συστήσουν τη Δημοκρατική Αριστερά, υποστήριξαν πως ένας απ΄ τους λόγους που το έκαναν ήταν διότι πίστευαν πως η Αριστερά θα μπορούσε να είναι και συστημική. Δηλαδή, όχι απλώς να ασκεί μονίμως αντιπολίτευση αλλά να διεκδικεί και το δικό της μερίδιο στη διακυβέρνηση της χώρας.

            Αυτή βέβαια ήταν, τότε, μια υπόθεση εργασίας και μια πολιτική άσκηση επί χάρτου, αλλά οι δραματικές εξελίξεις στη χώρα και η πλήρης ανατροπή του πολιτικού σκηνικού την κατέστησαν αναγκαιότητα, νωρίτερα ίσως απ΄ ό,τι θα το περίμεναν και οι ίδιοι. Την πρώτη φορά, μετά τις εκλογές της 6^ης Μάη, η ΔΗΜ.ΑΡ. απέφυγε την πρόκληση και το δικό της ραντεβού με την ιστορία, αλλά δεν ήταν δυνατόν να το κάνει και τη δεύτερη, μετά τις εκλογές της 17^ης Ιούνη 2012.

            Παρότι επέλεξε, όπως και το ΠΑΣΟΚ, τη συμμετοχή στην κυβέρνηση με μη πολιτικά πρόσωπα, εν τούτοις υπήρξε η προσδοκία σε ορισμένους πως ενδεχομένως θα έφερνε στην άσκηση της εξουσίας κάτι που πολλοί πιστεύουμε πως χρειάζεται, ειδικά στις μέρες μας. Την αύρα της αριστερής αντίληψης στο σχεδιασμό, τον προγραμματισμό και εν τέλει τη διακυβέρνηση.

Ο σκύλος που κυνηγάει την ουρά του…

              Για πόσο μπορεί ένας σκύλος να κυνηγάει την ουρά του; Μέχρι να ζαλιστεί και να πέσει κάτω. Οι σκύλοι βέβαια ζαλίζονται. Οι πολιτικοί ποτέ. Εσχάτως άρχισα να αγαπώ τα σκυλιά, (σ. σ. ας όψεται ο οικόσιτος ποιμενικός που ακούει στο όνομα «Πούμπα» και έχει εγκατασταθεί στην αυλή μας, κερδίζοντας επάξια μια θέση στο οικογενειακό πάνθεον), αλλά εξακολουθώ να συμπονώ περισσότερο τους πολιτικούς. Ένα σκυλί, υποθέτω, πως θα προτιμούσε να κόψει την ουρά του απ΄ το να την κυνηγάει εσαεί. Ένας πολιτικός ποτέ, γιατί τι θα ήταν χωρίς αυτή και κυρίως τι θα έκανε αν δεν είχε κάτι να κυνηγάει;  

            Το δίλημμα ήταν γραμμένο στο κάτω μέρος της τηλεοπτικής οθόνης, στην αποκαλούμενη «μπάρα» των ειδήσεων. Εκλογές (πρόωρες εννοείται. Τι κακό μ΄ αυτή τη χώρα όλα να γίνονται πρόωρα, ή καθυστερημένα. Τίποτα στην ώρα τους. Ούτε τα τρένα, ούτε τα πλοία, ούτε τα αεροπλάνα) ή συμβιβασμός.

            Να πάλι το δίλημμα, που σημαίνει πως πρέπει να διαλέξεις το ένα απ΄ τα δύο καθώς τρίτο δεν υπάρχει.

Τη ζωή μας μια ζαριά…

               Ξαναγυρίσαμε εκεί που ήμασταν πριν μια βδομάδα. Δεν είναι κακό. Ειδικά όταν έχεις δει το χειρότερο. «Το καλοκαίρι της καταστροφής», για να δανειστώ τον τίτλο με τον οποίο κυριακάτικη εφημερίδα σχολίαζε την πρόσφατη παραγωγή αμερικάνικων ταινιών.

            Ταιριαστός τίτλος αν σκεφτείς πως κάτι από ταινία αγωνίας θύμιζαν όλα αυτά που έγιναν τις τελευταίες επτά ημέρες. Από ταινία που προβάλλεται δοκιμαστικά, προτείνοντας δύο τρία διαφορετικά φινάλε στους επιλεγμένους θεατές, για να αποφασίσουν εκείνοι ποιο προτιμούν. Μόνο που εδώ οι θεατές παρότι… είδαν, δεν αποφάσισαν. Το τέλος το επέλεξαν οι παραγωγοί της ταινίας με βάση τις δημοσκοπικές μας διαθέσεις. Αν το ποσοστό του πρώτου κόμματος πλησίαζε το 35%, που σημαίνει αυτοδυναμία, μην έχετε καμιά αμφιβολία. Πραγματικό καλοκαίρι καταστροφής θα ζούσαμε και αντί να βουτάμε και να χανόμαστε στα νερά θα βουτούσαμε στην απελπισία των πλαστικών σημαιών και των εξίσου πλαστικών λόγων, όλων των χρωμάτων. Απ΄ το βαθύ μαύρο μέχρι το βαθύ κόκκινο. Χωμένοι βαθιά και εμείς στο τέλμα που μας όρισε η μοίρα μας και το ξερό μας κεφάλι.