Τοιχογραφία του συγκεχυμένου εγώ μας.

Το νέο βιβλίο του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη

«ΖΩΝΗ ΠΥΡΟΣ» (εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ).

               Διηγήματα ή λογοτεχνικά δοκίμια,  τα κείμενα που συμπεριλαμβάνονται στο νέο βιβλίο του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη «Ζώνη Πυρός» (εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ); Όπως και αν τα ονομάσει κάποιος θέλοντας να τα κατατάξει οπωσδήποτε σ΄ ένα λογοτεχνικό είδος, η ουσία θα παραμείνει η ίδια. Τα δέκα οκτώ κείμενα του βιβλίου είναι ψηφίδες που συνθέτουν μια τοιχογραφία της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας. Τονίζω το «μία», γιατί όπως η αλήθεια ποτέ δεν είναι μία και αδιαμφισβήτητη, έτσι και η προσπάθεια ενός δημιουργού να σκιαγραφήσει και να αποτυπώσει με τα μέσα που χρησιμοποιεί, εν προκειμένω με τις λέξεις, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά  των ημερών του και των ανθρώπων που κινούνται γύρω του, εκείνο που σίγουρα θα πετύχει είναι το να διατυπώσει τη δική του εκδοχή. Μια εκδοχή ατελής καθότι υποκειμενική, αλλά σημαντική και χρήσιμη καθώς έρχεται να υπηρετήσει έναν και μοναδικό σκοπό. Να δημιουργήσει συναισθήματα. Να προκαλέσει ενδιαφέρον. Να κοντραριστεί και να κονταροχτυπηθεί με τον εφησυχασμό, που πολλές φορές φτάνει στα όρια της αφασίας, στον οποίο μας οδηγεί η συνεχής κατανάλωση πολλών εύληπτων και εύπεπτων προϊόντων κουλτούρας που παράγει και μας ταΐζει αφειδώς και καθημερινά η σύγχρονη, εξελιγμένη, κοινωνία μας.    

            Το πόνημα του Χατζημωυσιάδη αυτή ακριβώς τη λογική υπηρετεί, ως ένα βότσαλο που πέφτει σε μια τεράστια λίμνη, καταφέρνοντας όχι να σηκώσει κάποιο μεγάλο κύμα, -πώς θα μπορούσε άλλωστε, λόγω του όγκου του νερού αυτή της λίμνης;- για να ΄μαστε ειλικρινείς και εντός πραγματικότητας, αλλά να παράξει έναν κυματισμό, ικανό να τραβήξει την προσοχή μας και να διεγείρει το ενδιαφέρον μας για να συνομιλήσουμε με τα κείμενα του. Και αυτή είναι η πρώτη νίκη του δημιουργού. Μια νίκη που δεν είναι αυτονόητη ούτε βέβαιη ακόμα και για τους πιο εμβριθείς γνώστες και ικανούς χειριστές της ελληνικής γλώσσας, αν τα κείμενα τους λειτουργούν σαν καλοφτιαγμένοι, ψυχροί όμως και ανέκφραστοι πίνακες και όχι ως ένα παράθυρο που αποκαλύπτει νέους, ζωντανούς, κόσμους.

Σεβασμός.

Σεβασμός. 
Οι λέξεις δικαιολογούν την ύπαρξη τους, όταν οι πράξεις που φέρουν το όνομα τους εκφράζουν το νόημα τους. 
Αυτές τις ώρες που είναι ικανές για όλα, τι άλλο να ζητήσεις εκτός από σεβασμό;
Σεβασμό στις πλάτες που έγειραν κάτω απ΄ το βάρος που δεν ζυγίστηκε δίκαια πριν γαντζωθεί πάνω τους και γίνει ένα μαζί τους. 
Σεβασμό στις προσδοκίες που σαγηνεύονται απ΄ το ανέφικτο, αλλά έχουν δικαίωμα να παραμείνουν τέτοιες και να μην μετατραπούν πάλι σε φρούδες ελπίδες. 
Σεβασμό στη σοβαρότητα εκείνου που σιωπά όχι γιατί δεν έχει λόγο, μα επειδή μετρά τις κουβέντες του για να μπορεί να κοιτά το διπλανό στα μάτια.
Σεβασμό, επιτέλους, στο δικαίωμα μας να μην βλέπουμε ξανά και ξανά το ίδιο έργο.
Σεβασμός.
Δεν είναι μια λέξη. Είναι κόπος. Όχι για να την προφέρεις. Για να της δώσεις περιεχόμενο…

Ας σιωπούσαν μια φορά…

Ξεπέρασε, εδώ και χρόνια, κάθε όριο υποκρισίας και πλέον δοκιμάζει και τα όρια της γελοιότητας αυτή η έκδοση μηνυμάτων και ψηφισμάτων επ΄ αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου. Έκδοση, με ρυθμό βιομηχανικής παραγωγής και περιεχόμενο- φασόν, επειδή “η μέρα το απαιτεί” και όσοι λείψουν θα προσμετρηθούν στους απόντες των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων. Και που ήταν και είναι “παρόντες”, τι;

Με φράσεις όπως “τιμή και δόξα” και “τα οράματα και οι αξίες εκείνων θα μας οδηγούν και θα μας εμπνέουν”, καθαρίζουν και στέκονται στο ύψος των ημερών, κάθε χρόνο, κάθε τέτοια μέρα. Φράσεις πομπώδεις όσο και ρηχές, ενοχλητικές όσο και αποκρουστικές πια στ΄ αυτιά μας.

Οδηγούν και εμπνέουν!

Για να οδηγείς πρέπει να βλέπεις πιο πέρα απ΄ τη μύτη σου, αλλά θέλει θάρρος και δύναμη ψυχής για να το παραδεχτείς όταν δεν μπορείς.

Για να εμπνέεσαι είναι απαραίτητο να βγάλεις τα χαλινάρια απ΄ το μυαλό σου και να το αφήσεις να τρέξει ακόμα και εκεί όπου θα βουλιάξει ίσα με το γόνατο στη λάσπη. Αν η έμπνευση σου αξίζει να τη μοιραστείς και μ΄ άλλους, θα ξεκολλήσει. Μπορεί ν΄ αργήσει αλλά θα ξεκολλήσει.

Αν σιωπούσαν, έστω για μια χρονιά, για μια φορά, ίσως να απέδιδαν πραγματική τιμή και στο Πολυτεχνείο και τους πρωταγωνιστές του και σε κάθε στιγμή απ΄ αυτές της ιστορίας που αξίζει να θυμόμαστε και να κρατούμε διαρκώς ένα κερί της μνήμης αναμμένο προς χάριν τους.

Ας σιωπούσαν μια φορά για να ακουστεί ο ποιητής, όχι γιατί μόνο οι ποιητές κατέχουν την αλήθεια, μα επειδή τους κατατρέχει άγνοια κινδύνου και την εκφράζουν:

“Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟΣ

ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ἐκεῖνες ἔκαναν σύναξη μυστική τά παιδιά καί λάβανε την ἀπόφαση, ἐπειδή τά κακά μαντάτα πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγοῦν ἔξω σε δρόμους καί σε πλατεῖες με το μόνο πρᾶγμα πού τους εἶχε ἀπομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω ἀπό τ’ ἀνοιχτό πουκάμισο, με τις μαῦρες τρίχες και το σταυρουδάκι τοῦ ἥλιου. Ὅπου είχε κράτος κι εξουσία ἡ Ἄνοιξη.

Καί ἐπειδή σίμωνε ἡ μέρα πού το Γένος εἶχε συνήθειο να γιορτάζει τον ἄλλο Σηκωμό, τη μέρα πάλι ἐκείνη ὁρίσανε για την Ἔξοδο. Καί νωρίς ἐβγήκανε καταμπροστά στον ἥλιο, με πάνου ὡς κάτου ἁπλωμένη την ἀφοβιά σά σημαία, οἱ νέοι με τά πρησμένα πόδια πού τους έλεγαν ἀλῆτες. Καί ἀκολουθούσανε ἄντρες πολλοί, καί γυναῖκες, καί λαβωμένοι με τον ἐπίδεσμο καί τά δεκανίκια. Ὅπου έβλεπες ἄξαφνα στην ὄψη τους τόσες χαρακιές, πού ‘λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ὥρα.

Ο γαλλικός Αύγουστος.

         Η κυβερνητική αναταραχή στη Γαλλία έφερε στο ευρωπαϊκό προσκήνιο με πιο εμφαντικό τρόπο τη διαπίστωση που ακούσαμε από πολλούς και πολλές φορές και στη χώρα μας. «Το πρόγραμμα δεν βγαίνει»!

            Η σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία, η εκτεταμένη λιτότητα και ο «οικονομικός στραγγαλισμός» των πολλών για τη μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι απλώς ένα αποτυχημένο πρόγραμμα, αλλά μια αδιέξοδη και καταστροφική πολιτική. Προς τι λοιπόν η εμμονή στην τήρηση του;

Είναι ξεκάθαρο πλέον τι συμβαίνει, και, μάλλον, δικαιώνεται και ο Πολωνός επίτιμος καθηγητής κοινωνιολογίας Ζίγκμουντ Μπάουμαν, ο οποίος σε συνέντευξη του την περασμένη Άνοιξη είχε τονίσει πως «οι κρίσεις έχουν να κάνουν όχι με καταστροφή του πλούτου, αλλά με αναδιανομή του. Σε κάθε κρίση υπάρχουν πάντα κάποιοι που κερδίζουν περισσότερα χρήματα σε βάρος των άλλων». Αλλά μέχρι πού και μέχρι πότε;

Ζει ο Μεγαλέξανδρος; (ή αλλιώς, βρέθηκε, επιτέλους, ο τάφος του;)

Με κομμένη την ανάσα (σ. σ. που λέει ο λόγος) παρακολουθούμε την εξέλιξη της αρχαιολογικής ανασκαφής στην Αμφίπολη. Οι αρχαιολόγοι συνιστούν ψυχραιμία και υπομονή, αλλά ποιος κρατιέται; Το να βρεθεί ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν είναι απλώς το όνειρο ζωής πολλών αρχαιολόγων, που θεωρείται κάτι σαν το «άγιο δισκοπότηρο» της αρχαιολογίας, αλλά και ο κρυφός πόθος πολλών συνελλήνων. Γιατί; Ο καθένας ξέρει, ή μάλλον μπορείς να πεις και ότι φαντάζεται. Οι προσωπικοί μας μύθοι χρειάζονται και τους συλλογικούς για να καλλιεργούνται και να επιβιώνουν. Κατά το, «μόνος δεν είναι καλά ούτε στον Παράδεισο», πώς να απολαύσεις έναν μύθο χωρίς παρέα…
Η ουσία παραμένει βεβαίως και η ιστορία επίσης. Είτε βρεθεί τώρα (σ. σ. κάτι που τα διαρρέοντα στοιχεία δείχνουν πως όχι, παρά τους ευσεβείς και καλλιεργημένους εντέχνως πόθους) είτε δεν βρεθεί ο τάφος του Μ. Αλεξάνδρου, δεν αλλάζει τίποτα σε ό,τι αφορά το ιστορικό πρόσωπο και την αξία του. Όπως δεν αλλάζει και σχετικά με το μύθο, ο οποίος σε κάθε περίπτωση, απ΄ το να επιβεβαιωθεί ή να διαψευστεί, είναι καλύτερα να υπάρχει και να διαιωνίζεται… Διαφορετικά, πώς θα ζήσουμε χωρίς μύθους;

THE HABER RULE

Summary

Is the economic crisis Germany’s chance to achieve what it didn’t through World War II, that is, to dominate Europe? Is the economy the “battlefield” and the banking system the main weapon? Germany is Europe’s most powerful country today; but how is it going to take advantage of it?
“The Haber Rule” is a novel based on a simple but important discovery by German-Jewish chemist Fritz Haber (1918 Nobel Prize winner), the father of the “Zyklon B” poisonous gas, through which the Nazis exterminated millions of people sharing his own religion. It tells a story starting in 1945 in half-destroyed Munich and ending in 2012 in Thessaloniki, Greece, stopping along the way in Barcelona, Zurich, Brussels, Krumpendorf, and Rome.
The plot, relying on both historical facts and legends, comprises a multitude of elements: still-gaping World War II wounds, such as the “Wehrmacht Children” and babies born in the notorious “Lebensborn” communities, where the SS were striving to create their Aryan race; the role of the occultist beliefs of Hitler’s followers as well as of symbols like the Spear of Longinus, their leader’s Holy Grail, which still enchant and inspire their modern successors or imitators: the heads of various extreme rightist groups becoming more and more influential in today’s Europe, where the number of official pro-German organizations founded in crisis-hit countries is constantly growing…
A novel with characters living in our time, but forced to return to the past, in search of evidence that interprets the present, and maybe predicts the future as well. 

Where you can find it in this link:
http://www.amazon.com/HABER-RULE-Michael-Pitenis-ebook/dp/B00M23E9SW/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1406200772&sr=8-1&keywords=THE+HABER+RULE

Μαύρο άσπρο.

Λιοπύρι, κατακαλόκαιρο. Το κατάμαυρο του φουστανιού της έσπαγε το λευκό των χεριών και του λαιμού της. Τα πόδια της περιτυλιγμένα και αυτά στο χρώμα του πένθους και τη νάιλον ύφανση του καλτσόν της. Ευτυχώς είχε προνοήσει να ανασαίνουν, τουλάχιστον, δάχτυλα και φτέρνες με τα μαύρα πέδιλα που ΄χε φορεμένα.

Βγήκε απ΄ την εκκλησία, με ένα μικρό κομμάτι αντίδωρο στο δεξί χέρι, απ΄ το βραχίονα του οποίου κρεμόταν η γυαλιστερή τσάντα που συμπλήρωνε αρμονικά και τόσο ταιριαστά την όλη εικόνα, και κοντοστάθηκε. Τον εντόπισε στο κέντρο μιας μικρής ομήγυρης ανδρών να δέχεται, κουνώντας το κεφάλι και αναστενάζοντας, τα συλλυπητήρια για την απώλεια.

Είδε το δεύτερο νεύμα της και άρχισε να περπατά δίπλα της, αφήνοντας ένα μικρό αλλά ικανό να τους κρατά σε απόσταση κενό μεταξύ τους.

Αμίλητοι προχώρησαν, με το κενό να μεγαλώνει, λίγο κάθε φορά, αλλά όλο και περισσότερο, για να αποφεύγονται οι τυχαίες επαφές των χεριών τους, όταν το βήμα λοξοδρομούσε χάνοντας έστω και για κλάσματα δευτερολέπτου τη νοητή γραμμή που ακολουθούσε.

Κόντευαν να φτάσουν, όταν η Ελένη έφραξε το δρόμο σ΄ εκείνη.

-         Γιατί μαύρα; Ποιος…

Απάντησε αμέσως, απευθύνοντας το λόγο προς την Ελένη και το βλέμμα προς εκείνον που ΄χε ξεμακρύνει.

-         Η πεθερά μου…

Η Ελένη έμεινε προς στιγμήν αμήχανη, ανάμεσα στη δική της ολόμαυρη εικόνα και στη δική του άσπρη. Δεν όμως και εντελώς άσπρη. Παντελόνι και παπούτσια κάτασπρα, αλλά το πουκάμισο ανοιχτό γκρι. Από μακριά έδειχνε άσπρο, αλλά από κοντά δεν ήταν. Και η Ελένη ήταν τόσο κοντά, όσο έπρεπε για να το ξεχωρίσει.

Τους συλλυπήθηκε και τους δύο και αποχώρησε. Πιο θερμά εκείνον. Τι στο καλό. Μάνα είχε χάσει, δεν το δικαιούνταν περισσότερο;