Όταν η «σοβαρή» γίνεται δολοφονική…

            Το θέμα Χρυσή Αυγή φαίνεται να μπαίνει, επιτέλους, στο δρόμο της λογικής. Με την τέλεση εγκλημάτων αποκτάς αυτοδίκαια και το χαρακτηρισμό «εγκληματική». Ελπίζουμε εκτός απ΄ το χαρακτηρισμό να εισπράξει και την ανάλογη τιμωρία των πράξεων της.

            Το τραγικό είναι πως αυτό έρχεται να συμβεί με αφορμή το θάνατο ενός νέου ανθρώπου, όταν αιτίες προϋπήρχαν και ήταν πολλές. Το «κάλλιο αργά παρά ποτέ» δεν ισχύει στην περίπτωση αυτή καθώς δεν ισοφαρίζεται η απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής όταν η δημοκρατική Πολιτεία κάνει μεν το αυτονόητο, αλλά αρκετά καθυστερημένα.

            Φυσικά, το στυγερό έγκλημα λειτουργεί εκτός από αφορμή για κολασμό και για αποκαλύψεις. Υπάρχουν ακόμα στη χώρα μας δημοσιογράφοι που κάνουν έρευνα και δεν περνούν την ώρα τους σχολιάζοντας την επικαιρότητα στα διάφορα τηλεοπτικά πάνελ, ή χαριεντιζόμενοι στα καφέ και τα μπαρ με πολιτικούς. Τι φέρνουν στο φως αυτές οι αποκαλύψεις; Κάτι που δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει κανένα. Υπάρχει σαπίλα στο… Βασίλειο και πολλά που πρέπει να διερευνηθούν και να φωτιστούν επαρκώς. Το απόστημα πρέπει να σπάσει και αν κάποιοι φοβούνται τη… μπόχα, οι υπόλοιποι οφείλουμε να το απαιτήσουμε και να επιμείνουμε μέχρι τέλους.

Είμαστε όλοι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας.

          Ο κάθε θάνατος έχει τη δική του τραγικότητα και τη δική του μοναδικότητα. Σε όποιο σύνολο και αν ανήκε ο άτυχος Παύλος Φύσσας εν ζωή, το μαχαίρι που του την αφαίρεσε τον κατέταξε στη μακριά λίστα των ανθρώπων που έφυγαν άδικα, άδοξα, αναίτια… Και εκεί βρίσκονται άνθρωποι που δεν έχει σημασία τι πίστευαν, τι ήθελαν και τι έκαναν όσο ζούσαν. Σημασία έχει πως ήταν άνθρωποι που ΄χαν τη δική τους μοναδικότητα και δεν αντικαταστάθηκαν, ούτε θα αντικατασταθούν ποτέ.

            Φυσικά, αυτή τη μοναδικότητα την αισθάνονται και την κατανοούν περισσότερο οι κοντινοί του ανθρώπου που φεύγει, με τους γονείς να είναι οι πλέον τραγικές φιγούρες. Θα ξεχάσουν άραγε ποτέ το κουδούνισμα του τηλεφώνου που τους γνωστοποίησε το χειρότερο νέο; Ή αυτό το κουδούνισμα θα στοιχειώνει πλέον τα μερόνυχτα τους, μαζί με τα άλλα φαντάσματα που θα φέρουν στη ζωή τους τα αναπάντητα ερωτήματα;

            Ερωτήματα που δεν απαντώνται βέβαια ούτε απ΄ τις βαρύγδουπες και πομπώδεις ανακοινώσεις καταδίκης του συμβάντος απ΄ το σύνολο του πολιτικού κόσμου, ούτε απ΄ τις εκδηλώσεις συμπαράστασης των ομοίων τους. Αυτών, των απλών ανθρώπων, γνωστών από παλιά ή γνωριμίες των τελευταίων ωρών που τις προκάλεσε το τραγικό και αναπάντεχο, το αδιανόητο και ανεπανόρθωτο.

Η εθνική μας εμμονή για τον καλό και τον κακό ξένο.

«Μην περιμένετε ότι, αν εκλεγεί το SPD (το γερμανικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα), θα αρχίσει να βρέχει χρήμα πάνω από την Ελλάδα». Τάδε έφη ο  Χάνες Σβόμποντα, σοσιαλδημοκράτης Αυστριακός πολιτικός, επικεφαλής της σοσιαλιστικής ομάδας στο Ευρωκοινοβούλιο και η δήλωση του υπάρχει σε ρεπορτάζ της εφημερίδας Καθημερινή της Κυριακής (15/9/2013).

Όπως και αν δει κανείς αυτή τη φράση του Αυστριακού πολιτικού, είτε, δηλαδή, ως κυνική, είτε ως χιουμοριστική, η ουσία παραμένει η ίδια. Οι ξένοι γνωρίζουν άριστα ορισμένα βασικά στοιχεία του τρόπου με τον οποίο σκεφτόμαστε και λειτουργούμε. Ξέρουν πως ένα απ΄ αυτά είναι και η εμμονή μας να δημιουργούμε το δίπολο «καλού και κακού» σε κάθε περίπτωση, παρότι έχει αποδειχθεί και ιστορικά πως αυτό ισχύει μόνο στα παραμύθια. Στην πραγματική ζωή όμως, οι έννοιες «καλός», ή «κακός» είναι σχετικές και το περιεχόμενο τους προσδιορίζεται τόσο από τον τρόπο με τον οποίο βλέπει κανείς τα πράγματα, όσο και από το τι επιδιώκει ή στοχεύει.

Το ποτάμι της οργής.

          Η απεργία των εκπαιδευτικών ξεπέρασε κάθε προηγούμενο με το ποσοστό συμμετοχής 90%+ να αποτελεί πραγματικό ρεκόρ. Λογικό καθώς για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια απειλείται σοβαρά η θέση τους στην εργασία. Αναμενόμενο όμως όχι, αν λάβουμε υπ΄ όψιν μας πως η ελληνική κοινωνία δεν αντέδρασε μέχρι τώρα ουσιαστικά και καθολικά, παρά τα όσα υπέστη. Να βρισκόμαστε άραγε στην αρχή ενός νέου κύκλου, με το ποτάμι της οργής να φουσκώνει και να σπάζει τα φράγματα της υπομονής και της εγκαρτέρησης; Θα φανεί καθώς και σε άλλες περιπτώσεις κάποιοι βιάστηκαν να δουν το ποτάμι να ξεκινά και να μην γυρίζει πίσω, αλλά πολύ γρήγορα απεδείχθη πως ήταν ρυάκι που εξατμίστηκε χωρίς να αφήσει πίσω του ίχνη.

            Αν όχι τότε, τώρα γιατί; Δεν είναι μόνο ο κίνδυνος της απόλυσης που φαίνεται να κινητοποιεί, οδηγώντας ίσως και μέχρι την εξέγερση, τον πολίτη. Ναι, τον αναστατώνει και τον τρομοκρατεί δικαιολογημένα, ακόμα και αν είναι μια απλή υπόθεση εργασίας, το να βρεθεί στα –άντα ή τα -ήντα του να αναζητεί κάποια ίδια, παρεμφερή ή εντελώς διαφορετική δουλειά. Εκείνο όμως που πραγματικά τον πανικοβάλει είναι ότι εφόσον αναγκαστεί να το κάνει θα το κάνει υπό τις χειρότερες δυνατές συνθήκες.

Γερμανική προπαγάνδα στην Ελλάδα. Ή όταν η πραγματικότητα ξεπερνά το μύθο.

Η εβδομαδιαία εφημερίδα «Το χωνί» (15/9/2013) φιλοξενεί ένα ρεπορτάζ με τίτλο «Απόβαση γερμανικής προπαγάνδας στη Θεσσαλονίκη», το οποίο αναφέρεται στην πρόταση που συζητήθηκε πρόσφατα, και απορρίφθηκε με μεγάλη πλειοψηφία, στο Δ.Σ. της Ε.Σ.Η.Ε.Μ.Θ. σχετικά με τη διοργάνωση σεμιναρίου για την κατανόηση της γερμανικής οικονομικής πολιτικής! Στο σεμινάριο αυτό θα συμμετείχαν δημοσιογράφοι της Βόρειας Ελλάδας και θα οργανώνονταν από το Κέντρο για τη Συμφιλίωση και τη Δημοκρατία στη Νοτιοανατολική Ευρώπη (CDRSEE) και την Ευρωπαϊκή Ακαδημία του Βερολίνου! Στόχος δε το σεμιναρίου είναι «να δώσει την ευκαιρία στους δημοσιογράφους να ενημερωθούν αξιόπιστα σχετικά με τη γερμανική οικονομική πολιτική (φιλοσοφία, διαδικασία λήψης αποφάσεων κ.α.). Μ΄ αυτό τον τρόπο θα επιτευχθεί μια καλύτερη κατανόηση της γερμανικής πολιτικής στην Ελλάδα που θα συμβάλει στην καταπολέμηση παρανοήσεων και παρενεργειών…»!     

Τα όσα αναφέρονται στο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Το χωνί» δεν θα πρέπει να εκπλήσσουν κανένα επειδή απλούστατα οι Γερμανοί δεν κάνουν τίποτα περισσότερο, ή άλλο, απ΄ το να επαναλαμβάνουν τον εαυτό τους! Πώς και γιατί; Το λένε οι ίδιοι, ή κάποιοι απ΄ αυτούς.  

Ο Γερμανός ιστορικός Χάινριχ Α. Βίνκλερ στο βιβλίο του με τίτλο «Βαϊμάρη, η ανάπηρη δημοκρατία, 1918-1933», εκδόσεις ΠΟΛΙΣ, αναφέρει στη σελίδα 346 τα εξής: «Μια δραστήρια γερμανική εθνική πολιτική συνδέθηκε στενά με την καλλιέργεια της ιδέας του Ράιχ. Οι γερμανικοί πληθυσμοί που ζούσαν εκτός των συνόρων του Ράιχ, στην Πολωνία, την Τσεχοσλοβακία και την υπόλοιπη Κεντρική, Ανατολική και Νότια Ευρώπη, ενισχύθηκαν σημαντικά από ενώσεις όπως ο Σύλλογος Απόδημων Γερμανών και κρατικές υπηρεσίες, με επικεφαλής το υπουργείο Εξωτερικών. Η στήριξη είχε δύο πλευρές, μια αμυντική και μια επιθετική. Αμυντική ήταν η αντίσταση στις προσπάθειες αφομοίωσης από τα νέα εθνικά κράτη, δηλαδή στην αποεθνοποίηση των γερμανικών μειονοτήτων. Επιθετική, η προσπάθεια να χρησιμοποιήσουν τους Γερμανούς του εξωτερικού για τους σκοπούς της γερμανικής ηγεμονικής πολιτικής».

Ο… ανθέλληνας κ. Μάλαμας.

            Όσοι αναζητούν εναγωνίως εκείνους που φταίνε για το σημερινό μας χάλι, μπορούν να προσθέσουν στη σχετική λίστα και τον τραγουδοποιό/τραγουδιστή Σωκράτη Μάλαμα.

            Ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης το περασμένο Σάββατο αρνήθηκε κατηγορηματικά να επιτρέψει σε ομάδα εκπαιδευτικών να ανέβουν στην εξέδρα απ΄ όπου θα έδινε τη συναυλία του, προκειμένου να σηκώσουν προς τους θεατές το πανό τους, λίγο πριν αρχίσει, και να τους ενημερώσουν για τα προβλήματα τους. Γι΄ αυτό και δεν εισέπραξε απλώς κάποιες αποδοκιμασίες με το πού τέλειωσε η συναυλία του, αλλά τον «στόλισαν» κανονικά και με διάφορες αναρτήσεις στο διαδίκτυο. Μεταξύ των όσων του έγραψαν οι χθεσινοί θαυμαστές του και σημερινοί, αλλά και νυν και αεί υποθέτουμε, επικριτές του, ήταν πως δεν τον αναγνωρίζουν πλέον ως καλλιτέχνη και δεν θα ΄θελαν να ξανακούσουν τραγούδια του! Και καλά του έκαναν!

            Δεν γνωρίζουμε αν τον ονόμασαν και «ανθέλληνα», αλλά κάτι τέτοιο δεν θα μας εξέπληττε. Του αξίζει τέτοιος χαρακτηρισμός και με το παραπάνω καθώς ο κ. Μάλαμας με την πράξη του παραβίασε ένα από τα σημαντικότερα έθιμα του νεοελλήνων. Το προσωπικό τους πρόβλημα είναι πρόβλημα όλων και θα πρέπει να λυθεί με κάθε τρόπο και μέσο, ακόμα και εις βάρος των άλλων.

Βρε που φτάσαμε; Να επαινούμε τον Άδωνη!

          Οι ευχές για καλή χρονιά αυτή τη φορά ξεφεύγουν απ΄ τη λογική «πες την καλή κουβέντα και ας πέσει κάτω», καθώς από μέσα τους ξεπηδούν τα αγωνιώδη ερωτήματα για το πώς θα κυλήσει το σχολικό έτος που μόλις ξεκίνησε. Ερωτήματα που δικαιολογημένα προκαλούν τα σοβαρά προβλήματα που υπάρχουν και στις δύο βαθμίδες της εκπαίδευσης μας, τα οποία δεν είναι τα γνωστά και συνηθισμένα των τελευταίων χρόνων, αλλά τα πρόσθετα, όσα δηλαδή η κρίση και η παρατεταμένη ύφεση δημιούργησαν.  

            Καθηγητές και δάσκαλοι που λείπουν, καθηγητές και δάσκαλοι που δηλώνουν παρόντες όχι μόνο στις τάξεις αλλά και στο κλίμα αμφιβολίας και ανασφάλειας που έχει ενσπείρει ανάμεσα τους η σοβαρή πιθανότητα της απόλυσης, καθηγητές και δάσκαλοι που είδαν το εργασιακό τους μέλλον να μπαίνει σε… διαθεσιμότητα, ειδικότητες και τομείς που καταργήθηκαν εν μία νυκτί, ή εν μέσω ενός νομοσχεδίου, έστω και αν έφερε τον τίτλο ¨πολυνομοσχέδιο¨, οι άφαντοι πλέον εργαζόμενοι άλλων ειδικοτήτων που δεν συνεισφέρουν στη μάθηση αλλά στη διατήρηση ενός επιπέδου πολιτισμού, όπως είναι οι καθαρίστριες, και άλλα και άλλα, συνθέτουν το σκηνικό των σχολείων της κρίσης.