Και συνταγματική εκτροπή;

           Ο νυν (Αντώνης Σαμαράς) με την απόφαση του να κατεβάσει νύχτα τους διακόπτες στην ΕΡΤ έγινε «ο Πρωθυπουργός που μας έφερε το σκοτάδι» την εποχή των εικόνων.

            Ο εν αναμονή (Αλέξης Τσίπρας) θέλοντας να αντιδράσει στην απόφαση του νυν επισκέπτεται σήμερα τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να του ζητήσει να μην  υπογράψει το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα και αν περάσει η πρόταση του θα γίνει «ο εν αναμονή Πρωθυπουργός που οδήγησε τη χώρα σε συνταγματική εκτροπή πριν καν αναλάβει». Διότι αυτό σημαίνει, αν δεν κάνω λάθος, το να μην υπογράψει ο Πρόεδρος Προεδρικό Διάταγμα της Κυβέρνησης.

            Ωραία πράγματα και ό,τι ακριβώς χρειαζόμασταν αυτή την εποχή. Με τους πρώτους δύο στη λίστα για την Πρωθυπουργία, με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα της 17^ης Ιουνίου 2012, να αποδεικνύονται επικίνδυνα ανίκανοι να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Ο Πρωθυπουργός που έφερε το σκοτάδι…

        Κάθε εποχή στην ιστορία της ανθρωπότητας καθορίζεται και σηματοδοτείται από συγκεκριμένα στοιχεία και χαρακτηριστικά. Η δική μας εποχή αναμφίβολα είναι η εποχή των εικόνων. Των εικόνων που μεταδίδονται μέσω του διαδικτύου, μα πάνω απ΄ όλα μέσω της τηλεοπτικής οθόνης. Γιατί παρά τη ραγδαία και ευρεία διάδοση του διαδικτύου τα τελευταία χρόνια, εκείνη που εξακολουθεί να κυριαρχεί πάντα είναι η τηλεοπτική οθόνη, καθώς υπάρχει παντού και τη βλέπουν οι πάντες. Από τους πιο μορφωμένους και προχωρημένους σε θέματα ηλεκτρονικής και ψηφιακής τεχνολογίας, μέχρι τους ανθρώπους μεγάλης ηλικίας και χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, οι οποίοι όμως γνωρίζουν άριστα κάθε κουμπί του τηλεοπτικού χειριστηρίου τους.

            Η απόφαση της κυβέρνησης Σαμαρά να ρίξει από χθες το βράδυ σκοτάδι στις τηλεοπτικές συχνότητες που αντιστοιχούν στα τηλεοπτικά κανάλια της ΕΡΤ (ΕΤ1, ΝΕΤ, ΕΤ3), είναι επί της ουσίας πιο βίαιη, πιο άδικη και εντελώς αδικαιολόγητη, ακόμα και απ΄ την ίδια τη βασική απόφαση της υπόθεσης αυτής που λέγεται «κλείσιμο της κρατικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης της Ελλάδας». Διότι ξαφνικά χθες το βράδυ συνειδητοποιήσαμε όλοι μας, υπερασπιστές και πολέμιοι της ΕΡΤ, πόσο εύκολο είναι σε μια κυβέρνηση και σε αυτούς που ασκούν την εξουσία στη χώρα μας σήμερα, να φέρουν στη ζωή μας το σκοτάδι!

Απελευθερώστε την ΕΡΤ!

                   Έχοντας μπει σε μια εποχή που (θα πρέπει να) επικρατεί η λογική του εξορθολογισμού και του συμμαζέματος στο δημόσιο τομέα της χώρας, ήταν αναπόφευκτο ότι κάποια στιγμή η συζήτηση θα συμπεριελάμβανε και τον κρατικό μας ραδιοτηλεοπτικό φορέα, την ΕΡΤ. Μιας ΕΡΤ που αν τη δει κανείς ψυχρά είναι το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο δημιουργούνταν, απλώνονταν και λειτουργούσαν για πολλά χρόνια οι δομές του δημοσίου τομέα της Ελλάδας. Τηλεοπτικά ή ραδιοφωνικά κανάλια που στήνονταν άνευ σοβαρού και συγκεκριμένου λόγου και, κυρίως, σχεδίου, προσλήψεις καθ΄ υπόδειξη και προς εξυπηρέτηση συμφερόντων των εκάστοτε κατεχόντων την εξουσία κ.τ.λ. κ.τ.λ.

            Όλα αυτά είναι γνωστά, αλλά για να είμαστε δίκαιοι δεν ακυρώνουν σε καμιά περίπτωση το λόγο ύπαρξης και το ρόλο που πρέπει και μπορεί να παίξει μια δημόσια τηλεόραση και ραδιόφωνο. Γιατί παρόλα τα μειονεκτήματα της, για τα οποία βεβαίως ελάχιστα ευθύνονται οι εργαζόμενοι σ΄ αυτή, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης έχει το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα, η ΕΡΤ είναι πολύ καλύτερη και χρησιμότερη από τα ιδιωτικά κανάλια, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά.

Ο μικρός φανατικός.

«Φανατικοί υπάρχουν παντού. Υπάρχει γονίδιο φανατισμού σχεδόν στον κάθε άνθρωπο και καλό είναι να συνειδητοποιήσουμε πως στον καθένα μας κρύβεται ένας μικρός φανατικός». Η άποψη αυτή είναι του Ισραηλινού συγγραφέα Άμος Οζ, όπως κατεγράφη σε συνέντευξη του το 2011.

Πώς να διαφωνήσεις μ΄ αυτή την άποψη όταν, ειδικά τον τελευταίο καιρό, βλέπεις τόσες εκδηλώσεις φανατισμού ακόμα και από ανθρώπους που θεωρούσες ήπιους, συγκρατημένους, χαμηλών τόνων…

Ο «μικρός φανατικός» κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος καθώς δεν εκδηλώνεται απλώς αλλά καταφέρνει και να κυριαρχεί σε πολλούς, καθορίζοντας τη συμπεριφορά τους.

Ρεπουσειάδα…

             Την επιστημονική επάρκεια της ιστορικού κ. Μαρίας Ρεπούση αρμόδιοι να την κρίνουν είναι οι ειδικοί.

            Για την πολιτική της επάρκεια σαφή δείγματα δεν έχουμε ακόμα, καθώς μέχρι τώρα ως ιστορικός κρίνεται απ΄ όλους, παρά ως πολιτικός. Φυσικά, έχει βάλει και η ίδια το χεράκι της γι΄ αυτό, επιδεικνύοντας αξιοζήλευτη ικανότητα στο να γίνεται «το πρόσωπο της ημέρας», έστω και με αρνητικό τρόπο, γνωρίζοντας προφανώς πως το σημαντικότερο όλων είναι να ακούγεται το όνομα σου. Αρκεί να εκφέρεται και να γράφεται σωστά.

            Κάτι άλλο που πέτυχε η βουλευτής της ΔΗΜ.ΑΡ. είναι να δημιουργήσει φανατικούς πολέμιους και εξίσου φανατικούς υποστηρικτές. Βασικά και απαραίτητα συστατικά για να αποκτήσει και εκείνη το δικό της έπος, το οποίο μπορούμε να ονομάσουμε «Ρεπουσειάδα», όπως βέβαια συνέβη με πάρα πολλές άλλες προσωπικότητες, ειδικά τα τελευταία χρόνια, και όπως θα συμβεί και με άλλες στο μέλλον.

Χρεοκοπούμε ως άνθρωποι;

            Αυξήθηκαν κατά 47% τα κρούσματα βίας (σωματικής, σεξουαλικής, λεκτικής) μεταξύ ζευγαριών τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας».  

Αυτό προκύπτει απ΄ την έρευνα ¨Η Ελλάδα της κρίσης και το Μνημόνιο¨ που διενεργήθηκε από την Εταιρεία Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας (ΕΜΑΣ) και το Ανδρολογικό Ινστιτούτο.

Το επιβεβαιώνει το σχόλιο φίλου αστυνομικού πως τελευταία οι περισσότερες απ΄ τις κλήσεις που δέχονται για άμεση επέμβαση αφορούν ενδοοικογενειακή βία.

Δεν γνωρίζω αν όσοι αξιολογούν την εξέλιξη της κρίσης με αριθμούς, συμπεριλαμβάνουν και τους παραπάνω στις εξισώσεις τους. Υποθέτω πως όχι γιατί θα αλλοίωνε το αποτέλεσμα.

Υποθέτω, επίσης, πως τέτοιοι αριθμοί δεν έμπαιναν στις εξισώσεις απ΄ τις οποίες προέκυπταν οι δείκτες ευημερίας και ποιότητας ζωής, ούτε και πριν την κρίση.

Πώς γράφετε;

           «Πώς γράφετε;». Το ερώτημα μου απηύθυνε φίλη πέρυσι τέτοιες μέρες και μ΄ αιφνιδίασε. Λόγω … βεβαρημένου συγγραφικού παρελθόντος υπέθεσα πως ήθελε να μάθει κάτι σχετικό μ΄ αυτή μου τη δραστηριότητα, αλλά για να σιγουρευτώ ρώτησα: «Τι εννοείς, πώς γράφετε;».

            Η απάντηση της βγήκε πολύ φυσική απ΄ τα χείλη της, αλλά ακούστηκε τόσο αφύσικη στα δικά μου αυτιά. «Μα δεν γράφετε πανελλήνιες φέτος;». Κατάλαβα. Είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου και νόμιζα πως είχα μεγαλώσει, πολύ πάνω απ΄ τα 18. Πίστευα δε πως δεν ήμουν εγώ που έδινα εξετάσεις αλλά ο μικρός μου γιος, τον  οποίο προφανώς και δεν είχα αποκτήσει καθώς κάτι τέτοιο ήταν πρακτικώς αδύνατον. Όχι να αποκτήσω παιδί, αλλά να είναι και… συνομήλικο μου. Στα 18.

            Ευχαρίστησα τη φίλη και έκτοτε όποτε τη συναντώ αισθάνομαι απέραντη ευγνωμοσύνη. Δεν είναι και μικρό πράγμα να καταφέρνει κάποιος να σ΄ επαναφέρει στην πραγματικότητα με μία και μόνη φράση.