Ρεπουσειάδα…

             Την επιστημονική επάρκεια της ιστορικού κ. Μαρίας Ρεπούση αρμόδιοι να την κρίνουν είναι οι ειδικοί.

            Για την πολιτική της επάρκεια σαφή δείγματα δεν έχουμε ακόμα, καθώς μέχρι τώρα ως ιστορικός κρίνεται απ΄ όλους, παρά ως πολιτικός. Φυσικά, έχει βάλει και η ίδια το χεράκι της γι΄ αυτό, επιδεικνύοντας αξιοζήλευτη ικανότητα στο να γίνεται «το πρόσωπο της ημέρας», έστω και με αρνητικό τρόπο, γνωρίζοντας προφανώς πως το σημαντικότερο όλων είναι να ακούγεται το όνομα σου. Αρκεί να εκφέρεται και να γράφεται σωστά.

            Κάτι άλλο που πέτυχε η βουλευτής της ΔΗΜ.ΑΡ. είναι να δημιουργήσει φανατικούς πολέμιους και εξίσου φανατικούς υποστηρικτές. Βασικά και απαραίτητα συστατικά για να αποκτήσει και εκείνη το δικό της έπος, το οποίο μπορούμε να ονομάσουμε «Ρεπουσειάδα», όπως βέβαια συνέβη με πάρα πολλές άλλες προσωπικότητες, ειδικά τα τελευταία χρόνια, και όπως θα συμβεί και με άλλες στο μέλλον.

Χρεοκοπούμε ως άνθρωποι;

            Αυξήθηκαν κατά 47% τα κρούσματα βίας (σωματικής, σεξουαλικής, λεκτικής) μεταξύ ζευγαριών τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας».  

Αυτό προκύπτει απ΄ την έρευνα ¨Η Ελλάδα της κρίσης και το Μνημόνιο¨ που διενεργήθηκε από την Εταιρεία Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας (ΕΜΑΣ) και το Ανδρολογικό Ινστιτούτο.

Το επιβεβαιώνει το σχόλιο φίλου αστυνομικού πως τελευταία οι περισσότερες απ΄ τις κλήσεις που δέχονται για άμεση επέμβαση αφορούν ενδοοικογενειακή βία.

Δεν γνωρίζω αν όσοι αξιολογούν την εξέλιξη της κρίσης με αριθμούς, συμπεριλαμβάνουν και τους παραπάνω στις εξισώσεις τους. Υποθέτω πως όχι γιατί θα αλλοίωνε το αποτέλεσμα.

Υποθέτω, επίσης, πως τέτοιοι αριθμοί δεν έμπαιναν στις εξισώσεις απ΄ τις οποίες προέκυπταν οι δείκτες ευημερίας και ποιότητας ζωής, ούτε και πριν την κρίση.

Πώς γράφετε;

           «Πώς γράφετε;». Το ερώτημα μου απηύθυνε φίλη πέρυσι τέτοιες μέρες και μ΄ αιφνιδίασε. Λόγω … βεβαρημένου συγγραφικού παρελθόντος υπέθεσα πως ήθελε να μάθει κάτι σχετικό μ΄ αυτή μου τη δραστηριότητα, αλλά για να σιγουρευτώ ρώτησα: «Τι εννοείς, πώς γράφετε;».

            Η απάντηση της βγήκε πολύ φυσική απ΄ τα χείλη της, αλλά ακούστηκε τόσο αφύσικη στα δικά μου αυτιά. «Μα δεν γράφετε πανελλήνιες φέτος;». Κατάλαβα. Είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου και νόμιζα πως είχα μεγαλώσει, πολύ πάνω απ΄ τα 18. Πίστευα δε πως δεν ήμουν εγώ που έδινα εξετάσεις αλλά ο μικρός μου γιος, τον  οποίο προφανώς και δεν είχα αποκτήσει καθώς κάτι τέτοιο ήταν πρακτικώς αδύνατον. Όχι να αποκτήσω παιδί, αλλά να είναι και… συνομήλικο μου. Στα 18.

            Ευχαρίστησα τη φίλη και έκτοτε όποτε τη συναντώ αισθάνομαι απέραντη ευγνωμοσύνη. Δεν είναι και μικρό πράγμα να καταφέρνει κάποιος να σ΄ επαναφέρει στην πραγματικότητα με μία και μόνη φράση.

Βούτυρο στο ψωμί της Χρυσής Αυγής!

             Η Χρυσή Αυγή μπορεί να πανηγυρίζει. Το αντιφασιστικό μέτωπο που επρόκειτο να συγκροτήσουν τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου κατέρρευσε πριν καν αρχίσει να συγκροτείται. Το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, πάνω στο οποίο υποτίθεται πως θα κτιζόταν αυτό το μέτωπο μας τελείωσε με τον ίδιο τρόπο που τελειώνουν πάρα πολλές πολιτικές πρωτοβουλίες, μικρής ή μεγάλης σημασίας και αξίας, στη χώρα μας. Χωρίς οι περισσότεροι να καταλάβουμε το γιατί. Αντιπαραθέσεις υψηλών τόνων, καυγάδες και φασαρία για να καταλήξουν όχι στο ότι διαφωνούν αλλά πως δεν είναι ικανοί να συμφωνήσουν.

          Το να συμφωνήσεις σε ορισμένα θέματα, ειδικά στα μείζονα, χρειάζεται σίγουρα ικανότητα και, κυρίως, έλλειψη ιδιοτέλειας. Δυστυχώς όμως τα κόμματα μας, σε πάρα πολλές περιπτώσεις μέχρι σήμερα απέδειξαν πως όχι μόνο δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων αλλά ούτε καν το ένα δίπλα στο άλλο, όταν αυτό, μάλιστα, απαιτεί η προστασία της δημοκρατίας και το συμφέρον των πολιτών.

Ερωτευμένος με την… αισιοδοξία!

            Ξαφνικά, στα δελτία ειδήσεων έσκασαν μύτη αισιόδοξες ειδήσεις! Κάποιοι άρχισαν να τσιμπιούνται, άλλοι αναζήτησαν ημερολόγια για να σιγουρευτούν πως δεν είναι πρωταπριλιά, πολλοί αναρωτήθηκαν τι μπορεί να κρύβεται από πίσω και ελάχιστοι χαμογέλασαν.

            Εντάχθηκα αυτοβούλως και άνευ δεύτερης σκέψης στην ομάδα των ελαχίστων, έχοντας πάντα το νου μου μην μ΄ εντοπίσει ο φίλος που προ ημερών μου ανέλυε γιατί στη σημερινή Ελλάδα οι μόνοι που δικαιολογούνται να είναι αισιόδοξοι είναι όσοι έχουν μικρά παιδιά, ή είναι ερωτευμένοι. Οι πρώτοι διότι παίζουν μαζί τους και ξεχνιούνται και οι δεύτεροι επειδή έχουν χαζέψει, ειδικά αν αυτό τους συνέβη σε μεγάλη ηλικία. Και να μ΄ εντόπιζε βέβαια, είχα την απάντηση έτοιμη. Πως εντάχθηκα στους ελάχιστους που ασπάστηκαν το κλίμα αισιοδοξίας διότι είμαι ερωτευμένος, αλλά δεν έχω χαζέψει, παρότι είμαι ήδη κάποιας ηλικίας. Είμαι όμως ερωτευμένος με αυτή ακριβώς τη λέξη και πάνω απ΄ όλα, φυσικά, με το περιεχόμενο της. Με την αισιοδοξία.

Πολιτικοί της… ατάκας (και της πλάκας;).

             Την έννοια της σύντομης φράσης, ή ατάκας, στην πολιτική εισήγαγε η τηλεόραση. Ειδικά από τότε που η τιμή του τηλεοπτικού χρόνου άρχισε να σκαρφαλώνει στα ύψη, το… λακωνίζειν εκτός από φιλοσοφία έγινε και απαραίτητο για όποιον ήθελε να δει τη μούρη του σε δελτίο ειδήσεων.

Φυσικά, όπως συμβαίνει με κάθε τι καινούργιο, υπήρξαν και τα θύματα αυτής της εξέλιξης. Πολιτικοί που προσπαθούσαν να πουν την άποψη τους με μεγάλες και χρονοβόρες φράσεις, είδαν να πετσοκόβονται, αλλοιώνοντας το νόημα τους. Σιγά, σιγά βέβαια προσαρμόστηκαν με αποτέλεσμα σήμερα πάρα πολλοί, η πλειοψηφία μάλλον, να τοποθετείται επί συγκεκριμένων, ακόμα και πολύ σοβαρών θεμάτων, με ατάκες!

ΔΩΡΕΑΝ ΔΙΑΘΕΣΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

"Οι κόρες της Αφροδίτης" - Μυθιστόρημα.

 

Πατήστε εδώ για να ανοίξετε ή να κατεβάσετε το αρχείο