Δάσκαλε, τι διδάσκεις; (Νο 2)- Τα κάστρα δεν πέφτουν μόνο αλλά και αλλάζουν από μέσα.

           Χθες, δημοσίευσα ένα άρθρο με τον τίτλο «Δάσκαλε, τι διδάσκεις;» παίρνοντας αφορμή από την απειλή της ΟΛΜΕ να προχωρήσει σε απεργία την περίοδο των πανελλήνιων εξετάσεων. Όπως ήταν φυσικό και επόμενο υπήρξαν διάφορες αντιδράσεις, κάτι που εξηγείται απ΄ το γεγονός πως ο καθένας προσεγγίζει με διαφορετικό τρόπο ένα θέμα, ανάλογα με τις γνώσεις που έχει γύρω απ΄ αυτό, την εμπειρία του και τον τρόπο που σκέφτεται. Βέβαια, όταν ένα άρθρο δεν αξιολογείται συνολικά αλλά αποσπασματικά, όπως είδα να συμβαίνει μέσα από διάφορα σχόλια που απλώς αναπαρήγαγαν ολόκληρες, ή μέρη φράσεων μου, τότε είναι πολύ πιθανό, έως σίγουρο, να οδηγηθείς σε λάθος συμπέρασμα, διότι ισχύει η απλή λογική πως κοιτώντας το δένδρο (μια φράση), χάνεις το δάσος (το συνολικό νόημα).

            Αν το άρθρο μου αφορούσε οποιοδήποτε άλλο θέμα, δεν θα επανερχόμουν, αλλά επειδή αφορά το κορυφαίο, για μένα, θέμα της παιδείας, επανέρχομαι για να προσθέσω όσα, κακώς, δεν συμπεριέλαβα στο χθεσινό, χάριν της οικονομίας χώρου και λέξεων.

            Να ξεκινήσω με το γιατί θεωρώ το θέμα παιδεία κορυφαίο. Πιστεύω ακράδαντα πως δεν βιώνουμε απλώς μια πρωτοφανή  οικονομική κρίση, αλλά μια πολυποίκιλη κρίση αξιών, η οποία μας αναγκάζει να αναθεωρήσουμε πολλές βεβαιότητες και δεδομένα που είχαμε ως κοινωνία.

Δάσκαλε, τι διδάσκεις;

            Δεν ξέρω αν τελικά υλοποιηθεί η «απειλή» της ΟΛΜΕ για απεργία των εκπαιδευτικών την περίοδο των εισαγωγικών εξετάσεων για τα πανεπιστήμια. Ξέρω όμως με σιγουριά τον χαμένο αυτής της υπόθεσης, ο οποίος δεν είναι ούτε το Υπουργείο Παιδείας, ούτε οι εκπαιδευτικοί. Είναι όσοι μαθητές πρόκειται να δώσουν εξετάσεις.

            Το γιατί είναι αυτοί οι χαμένοι είναι προφανές και ευκολονόητο. Αν όχι για μας τους πολλούς, σίγουρα για τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Ζουν τα παιδιά από κοντά, γνωρίζουν την ψυχολογική κατάσταση που βρίσκονται εν αναμονή των εξετάσεων και άρα μπορούν να υποθέσουν πόσο μπορεί να επηρεάσει, όχι όλα, κάποια απ΄ αυτά, το γεγονός ότι ίσως μπουν στην τελική ευθεία με την απειλή της αναβολής, ή της προβληματικής διεξαγωγής, των εξετάσεων να επικρέμεται πάνω απ΄ τα κεφάλια τους. Δεν αποκλείεται μάλιστα κάποιοι εκ των σημερινών εκπαιδευτικών να βίωσαν ανάλογη εμπειρία, καθώς το «απεργούμε την περίοδο των εξετάσεων» δεν είναι μια πρωτοφανής επιλογή και απειλή του συνδικαλιστικού τους οργάνου, αλλά ένα έργο που το είδαμε και κατά το παρελθόν. Το αν και πόσο επηρέασε κάποιους  απ΄ τους συμμετέχοντες στις εξετάσεις δεν έχει καταγραφεί σε κάποια στατιστική μελέτη ή σε έρευνα, αλλά το ξέρουν σίγουρα οι παθόντες.

Το… ρίσκο της Κικής Δημουλά.

        

           Ο… συνήθης σάλος για τις «φερόμενες» ως δηλώσεις της ποιήτριας Κικής Δημουλά, που χαρακτηρίστηκαν ρατσιστικές. «Φερόμενες» που πάει να πει πως ίσως και να μην τις έκανε, ή να είπε κάτι άλλο που παρερμηνεύτηκε, ή παραποιήθηκε.  

Και λοιπόν; Τι σημαίνει ποιητής, ποιήτρια εν προκειμένω; Άνθρωπος που σκέφτεται και κρίνει δια του γραπτού λόγου, αλλά και κρίνεται. Που εκφράζει ανησυχίες, ευαισθησίες. Που μιλάει, ενίοτε, όχι πάντα, εκ μέρους των άλλων, των πολλών ή των λίγων. Τους εκφράζει, όμως, αλλά δεν τους εκπροσωπεί, δεν τους αντικαθιστά. Γιατί λόγο έχουν όλοι κι ας μην είναι ποιητές, συγγραφείς ή διανοητές. Κάποτε μάλιστα στην απλότητα βρίσκεις ευκολότερα τη σοφία και το μεγαλείο του ανθρώπου, παρά στα πολύπλοκα, καλά δομημένα και εξεζητημένα σχήματα λόγου.

Χρειαζόμαστε τους ποιητές και τους συγγραφείς, όχι όμως κατά περίπτωση και εφόσον κάποια κουβέντα ή αντίδραση τους ερεθίσει το θυμικό μας. Τους χρειαζόμαστε για να κινητοποιούν το μυαλό μας και να ενεργοποιούν την ψυχή μας, να μας υπενθυμίζουν πως οφείλουμε να συμμετέχουμε, να μην είμαστε απλώς μέρος του συνόλου, αλλά συνεργοί και συνδιαμορφωτές. Κι αυτό δεν αποκλείει το ότι μπορεί και να διαφωνήσουμε μαζί τους, με τις λέξεις τους και τα νοήματα που αυτές κρύβουν, ή πιστεύουμε πως κρύβουν. Εξάλλου δεν μιλάμε για μάγειρες που σερβίρουν έτοιμο φαί στο πιάτο, αλλά γι΄ αυτούς που σου υπενθυμίζουν να βάλεις αλάτι, πιπέρι, ή άλλα μπαχαρικά για να το νοστιμέψεις.  

Πιστοί, λάτρεις, της ατομικότητας.

           Πλημμύρισαν τις εκκλησίες της Ορθοδοξίας τη Μεγάλη Εβδομάδα ανθρώπινα ποτάμια. Σύμφωνα με τους γνωρίζοντες και όσους παρακολουθούν στενά τα της εκκλησίας συμμετέχοντας ανελλιπώς, ή συχνά, στις λειτουργίες της, ποτάμια πολύ περισσότερο φουσκωμένα από ποτέ άλλοτε.

            Γιατί άραγε; Επειδή στις μέρες μας όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούν πως δεν υπάρχει ατομική σωτηρία και πιάνουν στασίδι στη συλλογικότητα που προτείνει και προσφέρει η θρησκεία;

            Δεν είμαι σίγουρος αν κάποιοι απ΄ αυτούς γνώριζαν την προφητεία του Αντρέ Μαλρό πως «Ο άνθρωπος του 21^ου αιώνα θα είναι θρησκευόμενος ή δεν θα υπάρξει» και βάλθηκαν να τη δικαιώσουν, φοβούμενοι, προφανώς και απόλυτα λογικώς, τον  αφανισμό. Το σίγουρο είναι πως ο Γάλλος συγγραφέας και πολιτικός φαίνεται να «βλέπει»  αρκετά χρόνια πριν (πέθανε το 1976) το αδιέξοδο στο οποίο θα οδηγούσαν οι διάφορες πολιτικές ιδεολογίες και θεωρίες το σύγχρονο άνθρωπο, με την καταφυγή στη θρησκεία, την οποιαδήποτε θρησκεία, να μοιάζει, περίπου, αναπόφευκτη.

Η Χρυσή Αυγή συναντά το… παρελθόν της;

Οι εξηγήσεις που ζήτησε ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ από την ηγεσία της Χρυσής Αυγής για το αν τάσσεται υπέρ του νεοπαγανισμού και της αρχαίας θρησκείας – λατρείες που ενέχουν, όπως... λέει, αντιχριστιανισμό – έγιναν η αιτία να ξεσπάσει ένας πόλεμος ανάμεσά τους. Πολλοί ίσως να ήταν αυτοί που αιφνιδιάστηκαν με αυτή την αντιπαράθεση, αν λάβει κανείς υπόψη του ότι εδώ και μερικά χρόνια η Μητρόπολη Πειραιώς και η Χρυσή Αυγή συνέπλεαν σε διάφορα εθνικοπατριωτικού περιεχομένου ζητήματα. Εκείνο που άναψε το φιτίλι δεν ήταν άλλο από την κατηγορία που εξαπέλυσε ο μητροπολίτης κατά των χρυσαυγιτών ότι ρέπουν προς τον παγανισμό».

Έτσι ξεκινάει το άρθρο του Νίκου Χασαπόπουλου στο ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ (28/4/13), το οποίο έχει τον εύγλωττο τίτλο «Η ΔΕΞΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ», στο οποίο δικαιολογημένα ο δημοσιογράφος επισημαίνει τις μέχρι τώρα καλές σχέσεις μεταξύ του κόμματος αυτού και της συγκεκριμένης Μητρόπολης. Σχέσεις που δεν δικαιολογούνται ούτε απ΄ τη λογική, αλλά ούτε και απ΄ την ιστορία. Διότι πολύ απλά ένα κόμμα που ασπάζεται και ακολουθεί μια ιδεολογία, της οποίας βασικό συστατικό είναι ο παγανισμός δεν είναι δυνατόν να διατηρεί φιλικές σχέσεις με την χριστιανική εκκλησία.

Αγιοποιώντας τη χούντα.

             Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Η δημοσκόπηση της Metron Analysis που δημοσιεύτηκε πριν μερικές μέρες στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και έδειχνε πως το 30% των Ελλήνων πολιτών πιστεύει πως ζούσε, ή ζούσαμε όλοι μας, καλύτερα επί Χούντας (1967-1974) απ΄ ό,τι ζει σήμερα, ούτε σοκ πρέπει να μας προκαλεί, αλλά ούτε και δέος (σ. σ. αυτές τις βαρύγδουπες και ευτελισμένες απ΄ την υπερβολική και άσκοπη χρήση λέξεις επέλεξαν στον τίτλο τους πολλά μέσα ενημέρωσης που αναπαρήγαγαν το θέμα). Καταγράφει απλώς αυτό που πολλές φορές έχουμε ακούσει να λέγεται από νεοέλληνες (σ. σ. από μας τους ίδιους, από γνωστούς και φίλους; Δεν έχει σημασία από ποιους, αλλά ότι λεγόταν…), όχι μόνο τώρα που βιώνουμε αυτή την πρωτόγνωρη και τόσο σκληρή κρίση, αλλά και παλιότερα όταν όλα φαινόταν να είναι καλά και ανθηρά.

            Προσωπικά πίστευα πως απ΄ όσους μιλούσαν με θαυμασμό για την επτάχρονη δικτατορία, οι περισσότεροι είτε ήταν απλώς ανιστόρητοι, είτε είχαν ξεχάσει. Οι υπόλοιποι δε πως ήταν άνθρωποι που ωφελήθηκαν απ΄ αυτή.

Οι καλοθρεμμένοι του πολιτισμού…

Είναι πλέον πολύ πιθανό εντός λίγων ημερών ο Ο.Π.Α.Π. (Οργανισμός Προγνωστικών Αγώνων Ποδοσφαίρου) να μην βρίσκεται υπό τον έλεγχο του ελληνικού δημοσίου.  Πέρα απ΄ τις παραμέτρους που αφορούν το αν θα έπρεπε να πωληθεί ή όχι ο συγκεκριμένος Οργανισμός και αν το τίμημα που θα αποφέρει στα κρατικά ταμεία είναι μικρό ή μεγάλο, υπάρχει και μία για την οποία ελάχιστη κουβέντα έγινε μέχρι τώρα. Με την πώληση του Ο.Π.Α.Π. στερεύει και μια μεγάλη πηγή εσόδων του Υπουργείου Πολιτισμού, τα οποία διοχετεύονταν και στήριζαν εδώ και χρόνια πολλές και διάφορες πολιτιστικές παραγωγές.

Δεν γνωρίζω πόσα ακριβώς ήταν τα έσοδα αυτά, αλλά εικάζω πως μεταφράζονταν σ’  ένα σημαντικό ποσό, το οποίο εισέρεε διαρκώς και, λογικά, αυξανόταν όσο αυξανόταν και τα ετήσια κέρδη του ΟΠΑΠ. Ήταν δηλαδή ένα σταθερό και σίγουρο έσοδο που θα λείψει από τον ήδη κουτσουρεμένο προϋπολογισμό του Υπουργείου Πολιτισμού, το οποίο φυσικά δεν μπορεί να προσδοκά πως οι νέοι ιδιοκτήτες του Οργανισμού, κάποιοι ιδιώτες, θα συμπεριφερθούν ανάλογα με το κράτος.